να σας το τυλίξω ή θα το δείτε εδώ;

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 12, 2005

Πριν πεις τον άλλο φασίστα, κοίτα στον καθρέφτη.


Πρόκειται για μια περίπτωση λογοκρισίας, που δεν είναι πρωτοφανής, απλά έγινε γνωστή. Καθώς το θέμα προέκυψε στις 14 Αυγούστου, δεν ξέρω αν το ξέρατε. Εγώ σήμερα το έμαθα, οπότε σήμερα το σχολιάζω. Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, διαβάστε εδώ:
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD046.htm
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD047.htm
Ή απλά συνεχίστε διαβάζοντας τις δικές μου σκέψεις...
Θυμάμαι ένα ταξίδι στις Πρέσπες πριν 10 χρόνια. Σταματήσαμε για φασολάδα με την κοπελλιά μου σ΄ένα ταβερνάκι δίπλα στο δρόμο, σ΄ένα χωριό που δεν θυμάμαι τ΄όνομά του. Ένα 17χρονο παλληκάρι μας είδε, μοιάζαμε τουρίστες, και μας πλησίασε. Ζούσε στην Αυστραλία και οι γονείς του τον στέλνανε κάθε χρόνο διακοπές στην πατρίδα. Βοηθούσε λίγο τους παπούδες του στο μαγαζί, αλλά γενικά σκυλοβαριότανε. Που να βρει εκεί στα κατσάβραχα ο καημένος κάτι που να ταιριάζει στα ενδιαφέροντά του (ροκενρολ, χάρλεϋ, κορίτσια....). Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι παρόλο που είχε γεννηθεί στο χωριό, δεν ήξερε γρί ελληνικά. Ε, είπα μέσα μου, κλασική περίπτωση παιδιων μετανάστη, που χάνουν την πατρική γλώσσα. Αλλά έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν τον άκουσα να μιλάει με τους παπούδες του σε μια γλώσσα που πρώτη φορά άκουγα. "Αυτή είναι η γλώσσα μας" μου λέει, "αλλά η γιαγιά δεν μ΄αφήνει να τη μιλάω όταν έχει πελατεία το μαγαζί. Γιατί μας βρίζουν οι συνοριακοί, οι στρατιώτες και οι αστυνόμοι,....και αυτοί είναι κι οι μόνοι πελάτες". Η γλώσσα ήταν μακεδονίτικα. Εκείνη τη μέρα κατάλαβα κάτι. Όπως πριν από κάποια χρόνια είχα καταλάβει από ένα άλλο παλλικάρι που συνταξιδεύαμε στο "ακρόπολις εξπρες", τότε που τα σύνορα με το βορρά ήταν ακόμα ανοιχτά. Το παιδί εκείνο μου είχε χαρίσει το κόκκινο αστέρι που κοσμούσε το γιουγκοσλαβικό στρατιωτικό του πηλίκιο. Μιλούσαμε ώρες, αυτός ήξερε εσπεράντο και κάπως κουτσοσυνεννοούμασταν. Μου είχε πει λοιπόν ότι ήταν αλβανόφωνος, όπως και όλοι στο χωριό του, και ότι ζούσανε με το στίγμα αυτό, με την καρπαζιά να πέφτει σύννεφο, και με το παράπονο γιατί δεν ήξερε σε τι έφταιγε. Κι αυτό μου θύμησε πάλι κάτι που ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια. Ότι ο πατέρας μου ναι μεν μιλούσε βλάχικα με την μάνα του, αλλά με τα παιδιά του ποτέ. Γιατί στην ελληνική κοινωνία το να είσαι βλάχος είναι στίγμα και βρισιά, και γιατί δεν ήθελε τα παιδιά του να κουβαλάνε αυτό το βάρος. Εμείς τα παιδιά, γεννημένα στην πόλη, θα μπορούσαμε έτσι να γλιτώσουμε αυτήν τη ρετσινιά. Παράξενος κόσμος.... Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε να ντρέπομαι για την καταγωγή μου. Η Σαμαρίνα, το σπίτι του παππού, ο τόπος των πιο ξένοιαστων παιδικών διακοπών, αυτά τα απίστευτα όμορφα βουνά... Γιατί να το ντραπώ;
Είναι δικαίωμα του καθενός να μιλάει τη γλώσσα του, να φωνάζει τα παιδιά του με το όνομά τους, να διεκδικεί ίσα δικαιώματα με όσους έχουν την τύχη να μιλάνε την επίσημη γλώσσα του κράτους. Αν μιλάμε για τους Κούρδους της Τουρκίας, όλοι οι έλληνες συμφωνούν, αν μιλάμε για τους ελληνόφωνους της Αλβανίας, επίσης. Πόσοι έλληνες θα συμφωνούσαν ότι οι ομιλούντες την βλαχική, την τουρκική, την μακεδονιτικη γλώσσα έχουν δικαίωμα να την διδάσκονται στα σχολεία της χώρας μας;
Πόσα εκατόλιτρα μελάνι χυθήκανε για να στιλητεύσουν τους διωγμούς των απανταχού ελλήνων, από όλους αυτούς τους άδικους γείτονες μας; Άλλα τόσα λίτρα λάσπης χυμάνε πάνω σ΄όποιον τολμήσει να μιλήσει για τους διωγμούς και τα εγκλήματα του δικού μας άδικου κράτους σε βάρος των γειτόνων μας. Ποιος τολμάει να πει ότι στην Ελλάδα μιλιούνται κι άλλες γλώσσες; ποιος τις ονομάζει με το όνομά τους;
Έχουμε λόγους να μισούμε τους γείτονες γι αυτά που μας κάνανε; Έχουν μήπως κι οι γείτονες λόγους να μας μισούν για αυτά που τους κάναμε εμείς;
Όχι, δεν έχουμε κανέναν λόγο. Γιατί ότι έγινε έγινε. Και δεν ήμουν εγώ ο φαντάρος που ξυλοφόρτωσε το αυστραλομακεδονάκι, ούτε ο Μουσταφά αυτός που έκαψε το σπίτι του παπού μου στον Πόντο. Έχει φτάσει πια ο καιρός για να επουλωθούν τα τραύματα, μόνο που πρέπει όλοι να κατέβουμε από το βάθρο της βεβαιότητας, να σκύψουμε και να ακούσουμε την εκδοχή του γείτονα, την Ιστορία όπως την έμαθε αυτός, και να κοιτάξουμε να βρούμε την αλήθεια. Που πιθανώς να μην βολεύει κανέναν απ΄τους δυό μας....
Αλλά πριν απ΄αυτό θα έπρεπε να κοιταχτούμε καλά στον καθρέφτη. Μήπως αυτά τα εξογκώματα, που στο κεφάλι μας τα βλέπουμε για καρούμπαλα, όταν τα βλέπουμε στο κεφάλι του γείτονα τα ονομάζουμε κέρατα του τέρατος; Μήπως κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας;
Πάντως αν βαρεθήκατε προηγουμένως να πατήστε το λινκ, εδώ ξανά, μια πολύ γλυκιά ιστορία εθνικής υπερηφάνειας.
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD046.htm
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD047.htm
Μπράβο στο Θανάση Τριαρίδη για το θάρρος του να πει τα πράματα με τ΄όνομά τους, ας ξέρει ότι δεν είναι μόνος.

9 Comments:

Blogger S G said...

ουτε συζητηση, ο καθενας θα πρεπει να μιλαει την γλωσσα που γουσταρει. Αλλωστε προσθετει και λιγη ποικιλια στην βαρετη γλωσσολογια Ελλαδα της μιας και κεντρικης γλωσσας που καθε αλλη προφορα, να μην πω διαλεκτος θεωρειται λαθος.
Κοιτα και αυτο

12/9/05 18:39

 
Blogger kkk said...

> Έχει φτάσει πια ο καιρός > για να επουλωθούν τα τραύματα

Αμήν και πότε. Βασικά θα επρέπε να υπήρχε όχι μόνο ανοχή, αλλά και υπερηφάνεια για αυτήν την πολλαπλότητα.

Ιδίως για τους Βλάχους, τί να πώ; Δεν υπήρξαν ακριβώς άπραγοι στην δημιουργία αυτού του κράτους.

Και ποιός ξέρει, ίσως αυτή η άρνηση του σύγχρονου Έλληνα να αποδεχθεί την Ρωμιοσύνη του, να είναι ένας μεγάλος λόγος για την εθνική σχιζοφρένεια που μαστίζει τον τόπο.

Ξέρεις τί βάρος είναι να είσαι Ρουμανο-τουρκο-βλαχο- βουλγαρό-αρβανιτό-γυφτός και να βαδίζεις παντού μουρμουρόντας "Αρχαίος Ἐλλην ειμί, Αρχαίος Έλλην ειμί";; :-D

Για τέτοιες περιπτώσεις γενικά προτείνω το Βαβυλωνία του Δ.Βυζαντιου, από την ωραία ιστοσελίδα του Μικρού Απόπλου.

15/9/05 11:21

 
Blogger Νίκος Οπελάτης said...

Πράγματι, αυτό που είναι τόσο παράλογο, είναι ότι πρέπει κανείς να ζητάει σχεδόν συγγνώμη όταν ζητάει τα αυτονόητα (σεβασμός στις υπαρκτές διαφορετικές γλωσσικές κοινότητες),ενώ ο παραλογισμός της μονολιθικής εθνικής ταυτότητας αυτοπροβάλλεται μονίμως ως παρενοχλούμενη παρθένα, που έχει να αντιπαλέψει συνομωσίες και σκοτεινά σχέδια.
Και το φοβερότερο: η άμωμος παρθένα (...) τραμπουκίζει κι από πάνω, μποϋκοτάροντας οποιαδήποτε κίνηση δεν συμφωβεί με τα "αγαθά" της κίνητρα....

16/9/05 10:53

 
Blogger kkk said...

Nίκο,

Όταν πρωτοσυνέβαιναν αυτά (ασ πούμε δεκαετίες 1910 - 1930) ίσως να ήταν και σωστά!! Άντε να φτιάξεις νέο έθνος χωρίς εθνικό μύθο (and Good Luck to to you, too). Και (αν δεν κάνω λάθος) τέτοιοι μύθοι ήταν κατασκευή της ιντελιτζένσιας - ένα παράδειγμα η Πηνελόπη Δελτα (αδελφή, νομίζω, του Τρικούπη) και τα "Μυστικά του Βάλτου" της.

Σήμερα πλέον, όμως, δεν υπάρχει καμμία ανάγκη για τέτοιες μπούρδες. Νομίζω οτι οφείλονται πιο πολύ στην αδυναμία που αισθάνεται ο κόσμος μπροστά στην παγκοσμιοποιημένη νεοσυντηριτική λαίλαπα, και που αυτός ο ψιλοφασισμός φαίνεται να δίνει ένα έστω και απατηλό στήριγμα.

Αυτό, καθώς και η επανασυγγέντρωση τόσων Ελληνων της Ανατολικής Διασποράς, που ποιος ξέρει τί μύθους είχαν επινοήσει για να επιβιώσουν, και γενικα φαίνονται να είναι 100-200 χρόνια πίσω.

Μετά υπήρξε και η περίοδος όταν οι σλαβικοί λαοί παίζονταν στο παιγνίδι της Μόσχας, και έτσι οι άμοιροι η Βούλγαροι εισέπραξαν την ρετσινιά και "ταύτιστηκαν" με τον Κομουνισμό. Κάπου εκεί κόλλαγε και ο περίφημος λόγος του "Καπετάν-Παπάρη" ;-D οτι «η Ελλάδα μας δεν έχει δουλειά πέρα από την Λαμία»

Ίσως υπό άλλες συνθήκες να μήν είχαν κυνηγηθεί τόσο πολύ. Anyway, πολλοί "Μακεδόνες" κατέληξαν στην Αυσταρλία, όπως στο παράδειγμα που έδωσες, οπότε μάλλον σε καλό τους βγήκε.

Δεδομένης της επιλογής μεταξύ Kilkush και Bondi Beach, δεν θα το σκεφτόμουνα και πολύ...

16/9/05 13:18

 
Blogger Νίκος Οπελάτης said...

ΚυρΚΚΚ,
όπου και να πάει κανείς, αν έφυγε διωγμένος, μένει κάτι σαν τραύμα μέσα του. Το ελληνικό κράτος, και οι έλληνες πολίτες χρωστάμε κάτι σ΄αυτούς που πληγώσαμε. Αλλά το μάθημα δεν το μάθαμε, και έτσι ακόμα και σήμερα αφαιρείται η ιθαγένεια από όσους μακεδόνες μετανάστες στην Αυστραλία, φερθούν αντεθνικά, δηλ. συμμετέχουν σε μακεδονικούς συλλόγους. Οι πολιτικοί πρόσφυγες γυρίσανε, κάπου εκεί στο 80, αλλά όχι όλοι. Όσοι ήταν "μη ελληνικού γένους" δεν είχαν δικαίωμα επαναπατρισμού.
Ας βάλουμε και λίγα κιλά ντροπή πλάι στους τόνους της εθνικής μας περηφάνιας. Είναι καιρός η σημερινή "ιντελιγκέντσια" να αμφισβητήσει τα σαθρά κατασκευάσματα του παρελθόντος. Και να αρχίσουμε να λέμε την αλήθεια στα παιδιά μας, για το καλό της ψυχής μας, για την καλή γειτονία, για το μέλλον όλων.

16/9/05 14:33

 
Blogger kkk said...

> όπου και να πάει κανείς, αν έφυγε
> διωγμένος, μένει κάτι σαν τραύμα μέσα του.

Σε αυτό έχεις δίκιο, δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Ίσως γιατί ποτε δεν αισθάνθηκα να φευγώ διωγμένος... στην περίπτωση μου ήταν μάλλον όπου φύγη, φύγη, και φτηνά τη γλύτωσα :-D

> Είναι καιρός η σημερινή "ιντελιγκέντσια"
> να αμφισβητήσει τα σαθρά κατασκευάσματα
> του παρελθόντος. Και να αρχίσουμε
> να λέμε την αλήθεια στα παιδιά μας,
> για το καλό της ψυχής μας,

Αυτή νομίζω οτι είναι και μια από της μεγάλες συμβολές του διαδικτύου έως τώρα. Δές πόσοι είμαστε που ψάξαμε, ρωτήσαμε, δικτυωθήκαμε, μάθαμε.

Κάποια στιγμή καλό θα ήταν να υπάρξει και κανας σύλλογος ή φορέας με τέτοιους στόχους, και όχι μόνο Ελληνικός, αλλά και δια-Βαλακνικός γιατί όχι;

Αλήθεια, υπάρχει τίποτα τέτοιο στην Ελλάδα σήμερα;

Εκέι θα φανούν τα κότσια μας και το ήθος μας. Ευελπιστώ πάντα.

16/9/05 18:14

 
Blogger mitsos from space said...

Για το Γιώργο και φίλους : στην παράσταση που διευθύνω αυτό το Σάββατο στο Θέατρο Εταιρίας Μακεδονικών(!) Σπουδών αγγίζουμε απαλά και ποιητικά το θέμα "καταγωγή"...Για πληροφορίες εδώ : άπνοια
κι εδώ : "άπνοια"

17/9/05 20:27

 
Blogger mitsos from space said...

Α!Και ξέχασα : ο παπούς μου ξέρει τούρκικα και η μητέρα μου "αρβανίτικα"(Έβρος)!
Άιντε!Καλά κρασά!

17/9/05 20:29

 
Blogger Νίκος Οπελάτης said...

Τι κρίμα που το Σάββατο δεν θα είμαι εκεί να δώ τον Μήτσο στο σανίδι, αλλά, εδώ είμαστε.... Τρεις μέρες είχα να ανοίξω το ρημάδι, και νά οι φίλοι, να τα σχόλια,... καλως σας βρίσκουμε λοιπόν
Και θα μάθουμε πολλά, και θα σκεφτούμε πολλά από κοινού, και ίσως κάτι καινούργιο να ξεκινήσει.
Αισοδοξούμε.

19/9/05 01:03

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home