eikonoplasteio

impossible realities

2011-05-31T11:27:00.006+02:00

Ένα βιβλιαράκι με καρτ ποστάλ από το 1996 (αυτοέκδοση στη Βαρκελόνη)
A postcard booklet from 1996 (self edited in Barcelona)
Un llibret de postals editat en barcelona l´any 1996 (autoedició)

Έκθεση στη Cereria Βαρκελόνη, 04 Νοε- 2 Δεκ 2010

2010-11-01T19:12:00.003+01:00

"La Cerería"
C/ baixada sant Miquel nº 5, 08002
Barcelona, Spain

γειά σου Gaspar

2009-10-26T12:32:00.003+01:00

Αφιερωμένο στον Γασπάρ Φράγα, εκδότη και αρχισυντάκτη του Κάνιαμο που μας άφησε για πάντα.
http://canamo.net

ελευθεροχρησία

2009-04-27T01:55:00.000+02:00

Στο πάρκο

2008-04-09T14:17:00.002+02:00

*

2007-09-07T00:11:00.000+02:00

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΜΠΡΗΣΜΩΝ

2007-09-01T01:45:00.000+02:00

Κυριακή πρωϊ χτυπάει το τηλέφωνο।
Το νυσταγμένο μου αυτί χαϊδεύεται από μια φιλική γυναικεία φωνή:
Καλημέρα σας, τηλεφωνούμε από την υπηρεσία εμπρησμών της περιοχής σας, να μας συγχωρείτε για το ακατάλληλο της ώρας αλλά είμαστε ξέρετε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
(Σωπαίνω ντροπιασμένος καθώς συνειδητοποιώ ότι ενώ η χώρα βρίσκεται σε επιφυλακή εγώ κοιμόμουν του καλού καιρού) Η σιωπή μου διακόπτεται από τη φωνή της τηλεφωνήτριας:
Ξέρετε φαντάζομαι ότι μετά από το διάγγελμα του πρωθυπουργού μας πρέπει όλοι μας να βάλουμε τα δυνατά μας
Ο φιλικός τόνος της υπαλλήλου είχε αρχίσει να γίνεται πιο σοβαρός.
Πείτε μου τι μπορώ να κάνω αγαπητή μου, είπα, βάζοντας το ένα μου πόδι στο μπατζάκι του στρατιωτικού μου παντελονιού και κάνοντας με το άλλο χέρι σήμα στη γυναίκα μου να μην βάλει λόγια στο μονόφθαλμο βλέμα της αγουροξυπνημένης της έκπληξης για το τρίξιμο του μπαούλου που φυλάει τα αναμνηστικά της θητείας μου στα ΛΟΚ.
Η κατάσταση είναι κρίσιμη φίλε πολίτη, γι αυτό μετά από έκτακτη σύσκεψη του περιφερειακού συμβουλίου συντονισμού πήραμε κάποιες αποφάσεις που σας αφορούν. Η φωνή της τηλεφωνήτριας ήταν πλέον επιτακτική:
Ο αρμόδιος υπάλληλος της ενορίας σας, μας ενημέρωσε για τα φυτά στο μπαλκόνι σας. Νομίζετε κύριε ότι είναι δυνατόν να βρούμε ανθρώπους, Αύγουστο μήνα, που να περάσουν πόρτα πόρτα όλες τις πολυκατοικίες; Πώς νομίζετε ότι θα επιτελεστεί το έργο μας χωρίς τη συμβολή του απλού πολίτη;
Προσπαθώντας να κρατήσω όσο πιο ευθυτενή στάση, με το ακουστικό σφιγμένο ανάμεσα στον ώμο και το μάγουλο, έφερα το δεξί στον κρόταφο: Διατάξτε! Τί μπορώ να κάνω για την πατρίδα;
Πέντε λεπτά αργότερα, ιδρωμένος, αφού είχα τσαπίσει όλες τις γλάστρες με τα λουλούδια, κατέβαινα το ασανσέρ στριμωγμένος από τα απομεινάρια της λεμονιάς και του φίκου μπέντζαμιν. Οι οδηγίες ήταν σαφείς:
Στα μπαλκόνια των εθνικά υπεύθυνων ελλήνων να ανεμίζουν οι σημαίες της πατρίδας μεσίστια, στις γλάστρες να μην μείνει χλωρό κλαρί, και ότι φυτά έχουν τυχόν ξυλώδη κορμό να συγκεντρωθούν προς καύση στους ακάλυπτους χώρους των πόλεων.
Στο δρόμο ένστολοι πολίτες εξοπλισμένοι με αλυσσοπρίονα έκοβαν τα τελευταία δέντρα του πεζοδρομίου, άλλοι τα δέναν με σκοινιά στους κοτσαδόρους των γιωταχή για να τα μεταφέρουν στην αλάνα του κάτω μαχαλά ενώ άλλοι σαν και μένα κουβαλούσαν τα απομεινάρια των οικιακών τους φυτών με τα χώματα και τις ρίζες να σέρνονται στην άσφαλτο.'Εφτασα στην αλάνα και έριξα και γω τα υπολλείματα των φυτών της γυναίκας μου στην πυρά, ένιωσα ένα ρίγος (μίγμα περηφάνιας και συγκίνησης) να διαπερνά όλο μου το σώμα.

Έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ για να συνειδητοποιήσουμε ως έθνος την ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού; Πώς μπορούσαμε να ζούμε τόσα χρόνια με την ψευδαίσθηση ότι ένα τάγμα δημοσίων υπαλλήλων αρκεί για να ξεριζώσει από την πατρίδα μας την μάστιγα του πρασίνου;
Τότε άκουσα τις φωνές του όχλου και είδα αυτό το έντρομο ανθρωπάριο να το σέρνουν έντρομο δεμένο χειροπόδαρα. Είχε παρακούσει τις εντολές, και τον πιάσανε στα πράσα με ένα μπιτόνι βενζίνη να περιχύει τα φυτά του μπαλκονιού του. Είχε φαίνεται πάθος με την κηπουρική και στις γλάστρες του στο ρετιρέ είχε ριζώσει σωστό δάσος από αναρριχόμενα και πολυετή φυτά.
Καθώς τον δένανε στον πάσαλο, ο υπεύθυνος πολιτικής προστασίας έπιασε το μεγάφωνο και ανεβασμένος στο καπό ενός παρκαρισμένου 4χ4 ανακοίνωσε την απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου.
Στο δρόμο για το σπίτι, αντηχούσανε ακόμα τα λόγια του:
Σύμφωνα με το νομικό καθεστώς έκτάκτου ανάγκης, άξιος της εσχάτης των ποινών θεωρείται όποιος θελημένα βάζει σε κίνδυνο το την κληρονομιά της πατρίδας, το καμάρι του τόπου μας, την περηφάνια του έθνους. Ομόφωνα λοιπόν καταδικάζουμε τον Ανδρέα Υδροχόου του Αθανασίου και της Δάφνης, σε θάνατο διά της πυράς. Προς παραδειγματισμό, και τελεσιδίκως, γιατί είμαστε αποφασμένοι να διαφυλάξουμε ότι πολυτιμότερο έχουμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές: τις πολυκατοικίες μας.
Και ενώ οι φωνές όλων μας ενώνονταν τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο, ο Υδροχόου έσκυψε το κεφάλι και προχώρησε σιωπηλά στο κέντρο της αλάνας...

ΔΩΡΕΑΝ!!!

2006-07-11T21:40:00.000+02:00

επιτέλους ο ελληνικός εθνικισμός τώρα σε συσκευασία λίτρου!
http://galera.gr/magazine/modules/myalbum/photo.php?lid=325

ΠΟΙΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ;

2006-04-18T10:53:00.000+02:00

Άσχετα από το τι λέει η επιστήμη, αδιαφορώντας για τα ατομικά δικαιώματα, καταπατώντας τις προσωπικές μας επιλογές, ενισχύοντας τις μαφίες των λαθρεμπόρων, ξεφτιλίζοντας την αξιοπρέπεια των πολιτών....
διάφοροι εθελοτυφλούντες, μονόφθαλμοι, ή παρωπιδοφόροι, αυτόκλητοι προστάτες της ηθικής της κοινωνίας...
απαγορεύουν την καλλιέργεια και την κατανάλωση της κάνναβης.

Το εικονοπλαστείο συμμετέχει στην πρωτοβουλία των ηλιόσπορων:
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ
5, 6 & 7 Μάη 2006
Τριήμερο εκδηλώσεων για δίκαιες, ανθρώπινες & αποτελεσματικές
πολιτικές περί «ναρκωτικών» στον πρώην Ιππόδρομο της Αθήνας.

Θα είστε εκεί;

ΕΛΕYΘΕΡΟΧΡΗΣΙΑ

2006-03-03T17:18:00.000+01:00

Ζούμε σε μια κοινωνία που υπακούει τους νόμους των μουτζαχεντίν. Με το έτσι θέλω, αυθαίρετα, χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο, χωρίς το στοιχειώδη σεβασμό των δικαιωμάτων του πολίτη στην προσωπική του ζωή, η εξουσία απαγορεύει την κατανάλωση κάνναβης.
Οι φιλελεύθεροι πολίτες αντιστέκονται υπερασπιζόμενοι το συνταγματικό δικαίωμα σε μια απόλαυση που δεν εμπεριέχει μεγαλύτερους κινδύνους από την κατανάλωση ζάχαρης, και οργανώνουν μια καμπάνια πληροφόρησης με σκοπό την αποποινικοποίηση της καλλιέργιας, της επεξεργασίας και της διακίνησης των υποπροϊόντων του φυτού.
Η επιτυχία του κινήματος είναι πολύ μεγάλη. Οι θεραπευόμενοι με χημειοθεραπεία, οι πάσχοντες από γλαύκωμα, ασθενείς με διάφορες παθήσεις, ευαισθητοποιούν με προσωπικά παραδείγματα την κοινή γνώμη. Επιφανείς προσωπικότητες, δημόσια πρόσωπα, επώνυμοι και ανώνυμοι συνυπογράφουν το αίτημα μιας διακομματικής επιτροπής βουλευτών.
Οι μουτζαχεντίν είναι έξω φρενών. Υβρίζουν, απειλούν, καταγγέλουν, ζωγραφίζουν το μέλλον με μελανά χρώματα. Αποκαλούν τους οπαδούς της ελευθεροχρησίας φονιάδες, εμπόρους του θανάτου, σατανάδες. Ξυλοκοπούν ακτιβιστές και καίνε τοπικά γραφεία
Η επικοινωνιακή πολιτική της Πανεθνικής Ομοσπονδίας Αντιαπαγορευτικών Κινήσεων κερδίζει όμως έδαφος στις προτιμήσεις των πολιτών. Όμως τα προγνωστικά για τη θετική έκβαση του δημοψηφίσματος ανατρέπονται εν μια νυκτί. Όλως τυχαίως, μια ελευθεριακή κολλεκτίβα από τα Σούρμενα, μέλος της ΠΟΑΚ αλλά με ριζοσπαστικότερες τοποθετήσεις, εκδίδει μια μπροσούρα όπου ζητάει την απελευθέρωση όλων των ουσιών. Παρά τις πιέσεις των εκπροσώπων της ΠΟΑΚ, η μπροσούρα διακινείται σε εθνικό επίπεδο.
Οι μουτζαχεντίν τρίβουν τα χέρια τους. Οι εικόνες των αθλίων ηρωινομανών γεμίζουν τα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης. Οι καταγγελίες τους κερδίζουν σε αξιοπιστία. Η απλουστευτική λογική τουΝΑΡΚΩΤΙΚΑ = ΘΑΝΑΤΟΣ, ενισχυμένη από τα σλόγκαν "πέσαν οι μάσκες", "θέλουν να κάνουν το παιδί σου τζάνκι", αντιστρέφουν το κλίμα. Κερδίζουν το δημοψήφισμα με μια διαφορά μισής εκατοστιαίας μονάδας.
Κάποιο απογοητευμένοι οπαδοί της ΠΟΑΚ, επιτίθενται στα μέλη της Ελευθεριακής Κολλεκτίβας Σούρμενων, τους καταγγέλουν για προβοκάτσια, και ακολουθεί ένα μπάχαλο που δεν περιγράφεται.

Αυτό το σενάριο επιστημονικής φαντασίας είναι κατά κάποιον τρόπο τραβηγμένο απο τα μαλλιά, το παραδέχομαι. Σιγά μην ήταν χαφιέδες οι Σουρμενιώτες, και σιγά μην δεν βρίσκανε οποιαδήποτε άλλη αφορμή οι μουλάδες για να λασπώσουν την εικόνα της ΠΟΑΚ. Προσωπικά πιστεύω ότι όντως όλες οι ουσίες πρέπει να είναι ελεύθερες, να διακινούνται με υγειονομικό έλεγχο και μακριά από κάθε είδους μαφίες. Αλλά πιστεύω ότι οι Σουρμενιώτες δεν διάλεξαν την κατάλληλλη στιγμή για να δημοσιοποιήσουν την άποψή τους.
Όταν έχεις να κάνεις με μουτζαχεντίν θέλει προσοχή.
Καλή η θεωρία της απόλυτης ελευθερίας, αλλά υπάρχει και η έννοια της στρατηγικής. Η τακτική, το τακτ, ή όπώς αλλιώς το λένε αυτό τέλος πάντων που χρειάζεται για να μην βάζεις τρικλοποδιές στον εαυτό σου. Αντιμπουμερανγκισμός;

Ξανά μανά (...)

2006-02-21T23:46:00.000+01:00

ΜΕΤΑ από ένα ρεκόρ συμμετοχής στα σχόλια, ρεκόρ επικρίσεων και την ΠΑΝΥΓΥΡΙΚΗ πρωτιά για το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ σχόλιο της εβδομάδας, το εικονοπλαστείο ξανανοίγει την ίδια σελίδα.

Για την ακρίβεια, και μετά από διήμερες αϋπνίες,

η διαπίστωση ενός από τα τελευταία σχόλια, ότι υπάρχει κάποια βαρβαρότητα εκ μέρους του ισραηλινού κράτους, δηλαδή η παραδοχή ότι το να κριτικάρει κανείς το Ισραήλ δεν τον κάνει αντισημίτη,

με κάνει να ξαναπροσπαθήσω να εξηγήσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις για τα σκίτσα της Πόστεν .

Ουσιαστικά θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα σχόλιο στο κατεβατό, αλλά προτιμώ να ξεκινήσω εκ νέου και με αρίθμηση για ευκολία.

Αντιπαρέρχομαι την απίστευτη έλλειψη όρεξης που νιώθω (ήθελά τα κι έπαθά τα) μετά από τόση επανάληψη, και ξαναγυρνάω λοιπόν σημείο προς σημείο στο αρχικό ποστ.

Αφιερώνεται εξαιρετικά στους επικριτές μου.

Το κεντρικό μύνημα του κειμένου μου ήταν:

Πριν παρασυρθούμε απο απλουστεύσεις και γενικεύσεις περί κακών ισλαμιστών που θέλουν να μας φιμώσουν,

πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά.

Να δούμε τί λέει ο απλός πολίτης ενός κράτους με μουσουλμανική πλειοψηφία. Γιατί βγαίνει στο δρόμο. Γιατί θεωρεί εαυτόν θιγμένο.

Τα επιχειρήματα που παρέθεσα απορρίπτονται από τη μαχόμενη φιλελεύθερη (με το συμπάθειο) σκέψη κάποιων αναγνωστών του μπλογκ ως ηλίθια. Επ΄αυτού επιτρέψτε μου να ενοχληθώ.

Ούτε καν το ότι διευκρίνησα λεπτομέρειες που στο αρχικό μου κείμενο δεν είχα αγγίξει (γιατί εν πρώτοις τα θεωρώ αυτονόητα,... στο κάτω κάτω, κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου ήθελα να συγκεντρώσω που δεν τις άκουσα πουθενά, και όχι να μιλήσω για το θέμα στο σύνολό του) με απάλλαξε από την κατηγορία του ότι είμαι οπαδός της ανελευθερίας, ότι είμαι αντισημίτης, υστερικά αντιδεξιός και εγώ δεν ξέρω τί, ή ότι στην καλύτερη περίπτωση κρατάω ίσες αποστάσεις. Και επ΄αυτού, επιτρέψτε μου να ενοχληθώ, γιατί μου φαίνεται ότι κριτικάρονται τα μισά από όσα λέω, ενώ στα άλλα μισά φαίνεται σαφώς η άποψή μου. Είναι μια ηλίθια τακτική αυτή, το να καταρρακώνεις συνολικά την αξιοπιστία του συνομιλητή σου ώστε να μην χρειαστεί να μπεις σε έναν διάλογο που δεν σε συμφέρει.

Με ενοχλεί αυτό το υπεροπτικό στυλάκι, γιατί δείχνει ότι δεν υπάρχει η προδιάθεση για κατανόηση μιας άλλης άποψης.

Πείτε μου λοιπόν:

1ον.Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη δημοσίευση εικόνων που σέβονται την προσωπικότητα του Μωάμεθ, και σε καρικατούρες που τον κοροϊδεύουν; Ναι ή όχι;

Γιατί κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μ΄αυτό το πρώτο και βασικό μου ερώτημα; Είναι τοοοοσο ηλίθια η ερώτηση;

2ον. Θα δημοσίευε ποτέ μια συντηρητική ευρωπαϊκή εφημερίδα, ΕΝΤΙΤΟΡΙΑΛ με σάτιρα του Χριστού; Γιατί κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί μ΄αυτό το δεύτερό μου ερώτημα; Είναι τοοοοσο ηλίθια η ερώτηση;

Και αν είδατε το ποστ της 9ης Φεβρουαρίου, οι εικονοπλάστες έχουν ένα λογοκριμένο σκίτσο που σατιρίζει τη χριστιανική ηθική. Και περνάει εύκολα στο ντούκου η λογοκρισία στην Ψωροκώσταινα, βεβαίως βεβαίως... Ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε, οπότε και κάνουμε τον κινέζο... Δεν διαρρηγνύουμε ιμάτια, αλλά όταν πρόκειται για μουσουλμάνους... (Εγώ τόλμησα να προχωρήσω σε μια καθόλου «πολιτικά ορθή» σκέψη. Έγραψα ότι μάλλον υπήρχε πρόθεση. Είναι τοσο υστερικά αντιδεξιά η σκέψη μου;)

κύριοι φιλελεύθεροι: Γιατί κανείς σας δεν ασχολήθηκε με το σκίτσο του εσταυρωμένου παλιάτσου; Που είναι η αλληλεγγύη σας;

3ον. Επί 4 μήνες αντιμετωπίζαν τον Ιμάμη της Κοπεγχάγης σαν γραφικό μουσάτο αρλεκίνο. Έλεγε ο έρμος τα επιχειρήματά του (ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ κατά 95%ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ.... πρέπει κάθε φορά που πιάνω στο στόμα σου το διάβολο να τον αποτάσσομαι τρις, αλλιώς οι φιλελεύθεροι μπορεί βρούν πατήματα....) αλλά τον γράψανε (ίσως και με το δίκιο μιας κοινωνίας που ζει στον κόσμο της, αλλά όπως και να το κάνουμε ουδέτερη σ΄αυτήν την καταραμένη σύρραξη των πολιτισμών δεν είναι). Και ρώτησα την ηλίθια ερώτηση: Έπρεπε να τους κάψουν την πρεσβεία για να ζητήσουν συγγνώμη από όσους πιθανόν θιχτήκανε;

Γιατί ρε σεις φιλελεύθερα πνεύματα δεν καταλαβαίνετε το νόημα της ερώτησης; Ακούστε το κι αλλιως: Μπορεί ο Δυτικός κόσμος να κατεβάσει λίγο τη μύτη του και να κοιτάξει να συζητήσει με τους Μή δυτικούς; Για να γλιτώνουμε τα γαμησιάτικα, πώς το λένε; Για να μην νομίζουν οι Άλλοι ότι τους παίρνουμε στα σοβαρά μόνο όταν ουρλιάζουν! Είναι τοοοόσο αντιαμερικανική ηλιθιότητα αυτό που λέω;

4ον. Πιστεύετε πραγματικά ότι φταίνε τα σκίτσα, ή μήπως ήταν απλά μια χ αφορμή για να εκδηλωθεί η οργή ενός κόσμου που νιώθει προδομένος από δικούς και ξένους; Άλλη μια ηλίθια ερώτηση που δεν αξίζει σχολιασμό; Εγώ νομίζω ότι όλο και σε κάτι φταίμε οι δυτικοί (κυρίως όταν εκπροσωπούμαστε λόγω της ομφαλοσκοπικής μας ηλιθιότητας από τον Μπους) που όλο και περισσότερος κόσμος πέφτει στα δίχτυα των εξτρεμιστών μουλάδων. Απαντήστε σας παρακαλώ στη σκέψη αυτή, αλλά προσεκτικά... χωρίς γενικεύσεις του στυλ «ό,τι και να κάνουμε εμείς, Αυτοί είναι γκάου, ...»

Λέει ο Σπασίκλας «αυτή η θέση περί προσπάθειας γενίκευσης ρατσιστικών προτύπων μου φάινεται υπερβολική». Και όμως...

Αυτά που έγραψα στο ποστ στοχεύαν στο να αναρωτηθούμε για το εντεινόμενο και συλλήβδην αντιμουσουλμανικό και αραβοφοβικό κλίμα των τελευταίων χρόνων.

«Τα ισλαμικά φασιστικά καθεστώτα...» Ποιος το είπε αυτό;

5^ον. Και τελευταίο: Σε ότι αφορά τα σκίτσα της ιρανικής εφημερίδας. Ναι ρε γαμώτο, μπορεί αυτός ο Αχμναντινεζάντ να μου κάθεται στο λαιμό, αλλά λέει: Τί μου τσαμπουνάτε για το απυρόβλητο της ελευθερίας της έκφρασης,αφού κι εσείς οι ίδιοι της βάζετε περιορισμούς ! Αυτός ο απαράδεκτος (απεταξάμην/ τρις), χοροπηδάει πάνω σε μια πληγή που θέλουμε να την ξεχνάμε. Γιατί υπάρχει μια αυτονόητη για τους ευρωπαίους απόρριψη οποιασδήποτε σατιρικής αναφοράς στο Ολοκαύτωμα;

Αυτό είναι το σχόλιο περί ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ που όταν το κάνει ο Κστάμος έχει το δικαίωμα της φιλελεύθερής του σκέψης, αλλά όταν το κάνει ο κακοπροαίρετος Ιρανός πρόεδρος, ή το καθήκι ο Ίρβινγκ πρέπει να αποτασσόμεθα τρις!

Το ότι ο Α. είναι απαράδεκτος και ρατσίσταρος για σφαλιάρες, σημαίνει ότι δεν δικαιούται να λέει ότι ακόμη και στην Ευρώπη μπορείς να πας φυλακή για κάτι που είπες; Αφού έτσι είναι. Υπάρχουν όρια στην ελευθερία του τύπου, με την έννοια ότι προβλέπονται διώξεις για όποιον εκφράζεται θίγοντας την τιμή και την υπόληψη ενός ατόμου ή ενός κοινωνικού συνόλου. Ψέματα είναι;

Και δυστυχώς το ότι μου είναι αντιπαθής, δεν σημαίνει ότι μπορώ να του απαντήσω με βρισιές. Και το ότι ξέρει πού μας πονάει, τον κάνει δυστυχώς (απεταξάμην/ τρις) εύστοχο.

Γιατί έχουμε (χοντρά) λερωμένη τη φωλιά μας και γιατί πρέπει να ντρεπόμαστε για καμιάδυό γενιές ακόμη για τα εγκλήματα σε βάρος των εβραίων. (άσχετο, αλλά: με τους τσιγγάνους ή τους γκέι που έχουν υποστεί τα ίδια πάνδεινα από τον ναζισμό, για κάποιους λόγους που καλό θα ήταν να τους αναλογιστούμε, δεν υπάρχει η ίδια ευαισθησία.).

Και οι γερμανοί και οι δανοί και οι γάλλοι και οι ελβετοί και οι έλληνες και και και... Άλλος περισσότερο,άλλος λιγότερο το ξέρει ότι έχει πετσοκόψει άμεσα ή έμμεσα, κόσμο και κοσμάκη. Για μένα το αισχρό έγκλημα των ναζί προφανώς και δεν έχει όμοιό του, αλλά υπάρχει και ένα πιο «μικρό και καθημερινό» έγκλημα που λερώνει την περήφανη ευρωπαϊκή μας ιστορία. Η συγκάλυψη, ο απολιτικισμός, ο ωχαδερφισμός, οι υστεροβουλία όλων όσων δεν κάναν τίποτα για να σταματήσουν τα εγκλήματα.

Αυτή μου η σκέψη με κάνει να επιτρέπω τη σύγκριση ανάμεσα στο Άουσβιτς και τη Λωρίδα της Γάζας. Μήπως συγκαλύπτουμε καινούργια εγκλήματα; Το αν είναι πετυχημένη ή όχι η σύγκριση,δεν σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται.

Στο κάτω κάτω σκίτσο είναι, και όχι πολιτικό δοκίμιο.

Ειναι τοοοοοσο αντισημιτικό εκ μέρους μου να επιτρέψω ένα πικρό σχόλιο για την επικαιρότητα των Παλαιστηνίων;

Ο Αχμαντινεζάντ (απεταξάμην/ τρις) δεν κρύβει τις (αντισημιτικές)προθέσεις του.

Εμένα οι προθέσεις μου είναι άλλες.

Έχω μια, εκ γεννησημιού της πολιτικής μου σκέψης, αντιπάθεια στα φραγμένα ιδεολογικά στρατόπεδα και τους φρουρούς της ορθής σκέψης.

Αν είναι τόσο μεγάλο ατόπημα η δημοσίευση του ιρανικού σκίτσου,

ΑΜΑΡΤΗΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.

Εμένα η πρόθεσή μου είναι να προσθέσω ένα τουλάχιστον εναλλακτικό χρώμα στο Ασπρο ή Μαύρο των ημερών.

Δεν πρόκειται περί μάχης Ισλάμ εναντίον Δύσης. Η Δύση, όπως και το Ισλάμ δεν είναι ομοιογενή μπλοκ, και ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΟΜΟΙΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ.

Όποιος θέλει να μας εμπλέξει σ΄αυτήν τη λογική μας βάζει σε αδιέξοδα.

Impossible realities 02

2006-02-21T02:18:00.000+01:00

yorgosK.BCN.96

Με φόρα στην κατηφόρα.

2006-02-15T23:11:00.000+01:00

Μερικές σκόρπιες σκέψεις για τις δανέζικες καρικατούρες του Μωάμεθ. Γιατί στις 20 του μηνός δεν θα είμαι εκεί να ακούσω τί θα πει ο Γκαζμέντ, ο Πετρουλάκης και οι λοιποί εκλεκτοί ομιλητές στα Εξάρχεια.

Η εφημερίδα που τις παράγγειλε θα παράγγελνε ποτέ καρικατούρες του Χριστού; Δημοσίευσαν το σκίτσο του Μωάμεθ με βόμβα αντί για σαρίκι. Θα δημοσίευε σκίτσο με τον Χριστό να πετάει την ατομική βόμβα, ή να σπρώχνει τους εβραίους στο θάλαμο αερίων; (Τον πάπα να κάνει πεολειχία;) Η εφημερίδα Γιούλαντ Πόστεν είναι συντηρητική, και σίγουρα δεν θα το έκανε. Γιατί να προκαλέσει τους αναγνώστες της; Αλλά το να προκαλέσει τους Άλλους της φάνηκε χρήσιμο... Ναι στη Δύση έχουμε ελευθερία γνώμης. Εμείς οι άθεοι έχουμε προκαλέσει πολλάκις τους χριστιανούς με σκίτσα ή θεατρικά έργα. Αλλά με τί μέσα; Ένα φανζινάκι του κερατά, κι ένα θεατράκι της κακιάς ώρας. (Δώστε μου την δεύτερη σελίδα της Καθημερινής κι εμένα για να κάνω τα αντιχριστιανικά μου σκιτσάκια! Αλλά, τι λέμε τώρα! Άλλο Ελλάδα, άλλο Ευρώπη, βλ. προπροηγούμενη καταχώρηση). Όσο κι αν διεκδικούν κι αυτοί το δικαίωμα στην ελευθερία γνώμης, οι εκδότες της Πόστεν δεν είναι φίλοι μου. Εγώ θα κριτίκαρα πρώτα το σπίτι μου και μετά το σπίτι του γείτονα. Είναι θέμα αρχής. Ιδεολογίας. (μπλαμπλαμπλά δημοκρατία, αλλά για με το συμπάθειο για ψιλοφασίστες τους κόβω). Οι συνάδερφοι σκιτσογράφοι, λίγο αφελείς μεν, αλλά εν πάσει περιπτώσει δικαιούνται την αλληλεγγύη μου. Η εφημερίδα όμως... Σίγουρα δεν είναι αφελής.
Ποιος προστατεύει το δικαίωμα στην τιμή και την υπόληψη; Εδώ στη Δύση έχουμε δικαστήρια. Αν είχα δημοσιεύσει ένα σκίτσο που προσβάλει τους χριστιανούς δεν θα με είχαν υποχρεώσει τουλάχιστον να πάω να απολογηθώ ενώπιον του Νόμου; Τουλάχιστον να εξηγήσω ο αφελής ότι δεν είχα πρόθεση να θίξω ανθρώπους, αλλά να κριτικάρω έναν τρόπο σκέψης; Κανονικά θα με αθωώνανε, αλλά στο δικαστήριο θα με πηγαίνανε. Δεν έγινε το ίδιο με τους εκδότες της Πόστεν. Έπρεπε να τους κάψουν την πρεσβεία πριν ζητήσουν συγγνώμη. Δικαστήρια δεν έχει στη Δανία;
Η απεικόνιση του Μωάμεθ είναι απαγορευμένη στους μουσουλμάνους. Αν οι απεικονίσεις ήταν απλές εικονογραφήσεις και όχι καρικατούρες, θα προέκυπτε το ίδιο πρόβλημα; (Καλά έχεις δηλώσει ότι δεν σου αρέσει το στιφάδο, πρέπει να σε πασαλείψω με στιφάδο για να δώ πώς θα αντιδράσεις;). Το να κάνεις ένα πρώτο βήμα ενάντια στον θρησκευτικό παραλογισμό (αυτό το θεόσταλτο απαγορεύεται με το έτσι θέλω) είναι χρήσιμο. Αλλά αντί για ένα προσεκτικό βήμα, οι παίκτες χοροπηδήσαν πάνω στο πόδι του αντιπάλου. Κίτρινη κάρτα! Είπαμε δεν συμφωνούμε με τους κανόνες, αλλά αφού δεν είμαστε μόνοι στο γήπεδο,... λίγος σεβασμός δεν βλάπτει.
Αν το Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν ήταν υπό δυτική κατοχή, αν το χτίσιμο του ισραηλινού τείχους του αίσχους είχε σταματήσει χάρη στην πίεση του ΟΗΕ, και οι φυλακισμένοι στο Γουαντάναμο είχαν ανθρώπινα δικαιώματα, θα είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις το ζήτημα; Γιατί οι Αγιατολάδες έχουν πιο πολλή δύναμη σήμερα (παρόντες σ΄όλον τον αραβικό κόσμο) απ΄ότι πριν 10 χρόνια με τον Σάλμαν Ράσντι; Θα κέρδιζε ποτέ τις εκλογές η Χαμάς αν η Παλαιστίνη είχε αναγνωριστεί ως κράτος; Χωρίς μα και μου. (Αν η ΟΑΠ δεν είχε ξεφτιλιστεί από τα σκάνδαλα και τις αλητείες που παραμένουν ατιμώρητα καθώς δεν υπάρχει κράτος;) Αν το θεοκρατικό, στρατολατρικό (και ημιφασιστικό αν κρίνουμε από τη συμπεριφορά του προς τους άραβες πολίτες β΄διαλογής) κράτος του Ισραήλ, που χαίρει της εκτίμησης των δυτικών, έπρεπε να πληροί τους ίδιους όρους που προαπαιτούνται π.χ. από το Ιράν, δεν θα υπήρχε μια αίσθηση δικαίου; Άν λέμε, οι άραβες δεν ένιωθαν τόσο προδομένοι από την τάχα μου παγκόσμια δικαιοσύνη, αν δεν ήταν τόσο προδομένοι από τα ανδρείκελα των αντιδημοκρατικών τους ηγετών (πρώτα φιλαράκια με τους δυτικούς, ο δημοκράτης Μουμπάρακ, οι σαουδάραβες σεϊχηδες, ...), αν δεν είχαν πολλάκις απαγορευτεί τα ισλαμικά κόμματα, ΑΝ λέμε όλα αυτά,
θα ήταν ίδια η αντίδραση του λαουτζίκου για δώδεκα (μέτρια) σκίτσα που ούτε καν τα είδαν;

Τους αντιπαθώ τους θεοκράτες. Αυτό το είπαμε. Αλλά μας βγαίνουν από πάνω με τα καμώματα των δανών. Βγαίνει η ιρανική εφημερίδα Hamshahri και κάνει διαγωνισμό σκίτσου με θέμα το ολοκαύτωμα. Α, λέει η Jyllands Posten, εμείς αστεία με το ολοκαύτωμα δεν θα δημοσιεύσουμε. Συγγνώμη μάγγες, αλλά είστε λίγο λάθος. Και μόνο η εκ προοιμίου απόρριψη αποδεικνύει την μετριότητά τους. Το 95% των σκίτσων μπορεί να είναι ρατσιστικά και προσβλητικά. Για πέταμα! Αλλά μην κρίνετε εξ ιδίων! Ένα αστείο μπορεί να έχει καλές προθέσεις. Μπορεί να είναι πικρό αλλά λέει την αλήθεια. Δείτε το μόνο σκίτσο που κατ΄εμέ αξίζει, και κρίνετε και μόνοι σας.
Τί παράνοια! Ο Αχμαντινεζάντ να τρίβει στη μούρη της Δύσης την ελευθερία γνώμης! Δεκάδες εφημερίδες αναδημοσιεύσανε τα σκίτσα των Δανών. Αντίθετα, γίνεται μια τεράστια προσπάθεια ώστε τα ιρανικά σκίτσα να μην τα δει κανείς...
Για το όνομα του ανθρώπου!
πώς σταματάει αυτή η κατηφόρα;

ΥΓ.Ο Άμλετ δανός δεν ήτανε; Με τέτοιους υπηκόους ο κακομοίρης δικαίως δεν ήξερε τι να κάνει...

Impossible realities 01

2006-02-12T13:27:00.000+01:00

yorgosK.BCN.96

Φανερά λογοκρυμένοι

2006-02-06T21:31:00.000+01:00

Το σκίτσο είχε γίνει για να εικονογραφήσει ένα εντιτόριαλ με θέμα τις αντιδράσεις της εκκλησίας στην κυκλοφορία του δίσκου της Δόμνας Σαμίου με τα αθυρόστομα καρναβαλίστικα τραγούδια. Θυμάστε την ιστορία; Η μεγάλη αυτή κυρία, λαογράφος και συνεχίστρια των παραδόσεων του τόπου μας είχε μυνηθεί από διάκο γιατί τραγούδησε διονυσιακού περιεχομένου παραδοσιακά τραγούδια, και ο αρχιεπίσκοπος παντός Ελλαδιστάν είχε εκφραστεί σαφώς υπέρ του διάκου.
"Ω Πελάτη, θα μας φάνε ζωντανούς", ήταν τα λόγια του αρχισυντάκτη. "Πες στους εικονοπλάστες σου να μας στείλουν κάτι άλλο", και έτσι κι έγινε. Προσβολή του θρησκευτικού αισθήματος,... Μεγάλη αμαρτία.
Η Διεθνής των μουτζαχεντίν είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος. Και δυστυχώς σ΄αυτήν ανήκουμε κι οι δικοί μας Χριστόδουλοι και οι Μπους (γκοντ σέιβ αμέρικα) αλλά και οι Ισλαμιστές. Παίζουμε εκτός έδρας, το γήπεδο έχει κατηφόρα προς τη μεριά της εστίας μας, η διαιτησία είναι πληρωμένη και οι παίκτες μας απειλούνται από το εξαγριωμένο πλήθος. Χαμένοι από χέρι, αλλά θα παίξουμε.
Ιδού το λογοκριμένο σκίτσο, κι ο Αλλάχ βοηθός.

Ο πόλεμος του τσιγάρου

2006-02-04T10:59:00.000+01:00

Και ξαφνικά ο κόσμος άλλαξε. Η αναγγελία είχε γίνει, η κεντρική ισπανική κυβέρνηση είχε πάρει από καιρό την απόφαση. Αλλά όταν έφτασε η Πρωτοχρονιά και μπήκε σε ισχύ ο νέος νόμος για το κάπνισμα, μόνο τότε οι καπνιστές κατάλαβαν τί τους περιμένει. Απαγορεύεται το κάπνισμα στους χώρους εργασίας. Τα μπαρ, τα εστιατόρια και τα καφέ, ακόμα και οι χώροι συναυλιών πρέπει να αποφασίσουν αν επιτρέπεται ή όχι το κάπνισμα στους χώρους τους. Αν ναι, τότε απαγορεύεται η είσοδος ανηλίκων. Εκτός αν ο χώρος είναι μεγαλύτερος από 100 τετραγωνικά, τότε μπορεί να υπάρχει ζώνη καπνιστών, αλλά χωρισμένη με τοίχο! Απαγορεύεται η πώληση τσιγάρων οπουδήποτε εκτός από τα περίπτερα. Ούτε μηχανή αυτόματης πώλησης, ούτε η κλασσική συνήθεια του να αγοράσεις τα τσιγάρα σου στο μπαρ. Οι πωλήσεις γλυφιτζουριών αυξήθηκαν κατά 40%!
Και οι τιμές των τσιγάρων πέφτουν κατακόρυφα. Οι περιπτεράδες κατέβηκαν σε απεργία, καθώς τα ποσοστά τους από τις πωλήσεις τσιγάρων δεν τους είναι πλέον αρκετά. Πρώτα εμφανίστηκαν κάποιες άγνωστες μάρκες, που πουλιούνται 1,50€. Μέχρι και με 1,20€ μπορείς να αγοράσεις τσιγάρα. Από την αφάνεια μέσα σε δυο τρεις μήνες τα JPS, Exit, Ducados rubio,... γίνανε διαδεδομένες μάρκες. Η PhilipMorris αποφάσισε να ρίξει την τιμή των τσιγάρων της κατά 0,60€. Ακολούθησε η Γαλλοϊσπανική μεταμονοπωλιακή εταιρία Αλτάντις, που έριξε τις τιμές της κατά 65 σεντς. Οι περιπτεράδες της Νότιας Γαλλίας εξαγριώθηκαν. Κανείς λένε δεν αγοράζει πλέον εδώ τσιγάρα, όλοι πάνε στην Ισπανία. Η κυβέρνηση του Θαπατέρο είπε ότι θα λάβει μέτρα για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Είτε θα αυξήσουν τους φόρους στο ταμπάκο, ή θα επιβάλλουν μια ελάχιστη τιμή πώλησης γύρω στο 1,85€.
Καταπολέμηση του ταμπακισμού το λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, και τα μέτρα που προτείνει είναι δρακόντια. Στις ΗΠΑ, πρώτοι και καλύτεροι στη Νέα Υόρκη, απαγορεύσαν μέχρι και τα σταχτοδοχεία στους χώρους εργασίας. Αλλά και στην Ευρώπη, ήδη η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία πήραν στα σοβαρά τις προτάσεις του Π.Ο.Υ. Και θα ακολουθήσουν κι άλλες χώρες απ΄ότι φαίνεται.
Δίσεκτα χρόνια για τους καπνιστές. Αυτό που μέχρι λίγα χρόνια διαφημιζόταν σαν απόλαυση αποκαλείται πλέον αρώστια. Οι αγοραστές πλέον θα λέγονται χρήστες. Η συνήθεια θα αποκαλείται εξάρτηση. Η ατομική ελευθερία επιλογής υποκαθιστάται από την κρατική απαγόρευση. Από πρώτοι μάγκες, τα πρότυπα τύπου Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, θα καταντήσουν σύμβολα ανθρώπινης ξεφτίλας.
Στις διαμάχες περί της αντικαπνιστικής πολιτικής τα στρατόπεδα είναι συνήθως ευδιάκριτα. Όσοι δεν καπνίζουν επικροτούν, στο κάτω κάτω υπομέναν επί χρόνια την καπνιστική αδιακρισία. Οι καπνιστές από την άλλη διατρανώνουν το ρόλο του καταπιεσμένου, του θύματος. Αλλά υπάρχει μια πλευρά του ζητήματος που δεν έχει να κάνει με τις προσωπικές καπνιστικές επιλογές ή προτιμήσεις. Το δικαίωμα του καθενός να προσφέρει στον εαυτό του τις απολαύσεις που επιλέγει είναι ένα σαφές δείγμα μιας ώριμης δημοκρατικής κοινωνίας. Αλλά φαίνεται ότι γενικά ως ανθρωπότητα οπισθοδρομούμε. Χεράκι χεράκι οι δυτικές κοινωνίες κι οι αραβικές χώρες, συναγωνίζονται ποιος θα περιορίσει περισσότερο τα περιθώρια προσωπικής ελευθερίας. Το κοινωνικό πρότυπο γίνεται όλο και πιο ανελαστικό, και η υποταγή στον μονόδρομο του "κοινού συμφέροντος", υποχρέωση του καλού πολίτη.
Ουδέποτε διανοήθηκε ο μέσος καπνιστής ταμπάκου να φανεί αλληλέγγυος στον καταδιωγμένο καπνιστή κάνναβης. Αλλά σιγά σιγά εξωμειώνονται, παίζουν τον ίδιο ρόλο. Είναι τα παραδείγματα προς αποφυγή, οι άθλιοι, εξαρτημένοι και δυσφημισμένοι στο όνομα της Δημόσιας Υγείας, σε μια κοινωνία που υποκριτικά και επιλεκτικά ορίζει τις προτεραιότητές της. Αν πραγματικά θέλαν να μας φυλάξουν, να προστατέψουν την υγεία μας, δεν θα έπρεπε να στηρίξουν τις οικολογικές καλλιέργειες; δεν θα έπρεπε να στηρίξουν τις εναλλακτικές μοφές ενέργειας; την αποδέσμευσή μας από την υπερκατανάλωση;
Εδώ και 5 χρόνια θα έπρεπε να είχε κλείσει και το τελευταίο θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά η αδιάκριτη επιβάρυνση της Δημόσιας Υγείας από την καύση λιγνίτη, δεν θεωρείται άξια απαγόρευσης κι έτσι η ΕΕ αποφάσισε να μην τηρήσει τα χρονικά περιθώρια που η ίδια είχε θέσει.
Εγώ που θέλω να καπνίσω τα δυο τρία τσιγάρα μου τη μέρα, δεν θα έχω το δικαίωμα, αλλά τουλάχιστον θα μπορώ να εισπνέω ελεύθερα όσο διοξείδιο του άνθρακα θέλω.
Το παιχνίδι κατ εμέ δεν παίζεται ανάμεσα σε καπνίζοντες και μη, αλλά ανάμεσα στους οπαδούς της καταστολής και τους φίλους της εκπαίδευσης.

Ο τυχεράκιας (αναβαθμισμένος)

2006-01-30T00:45:00.000+01:00

Ασήμαντο αλλά αληθινό. Το ταξίδι είχε κάτι τι από οδύσσεια, αλλά μασάμε; Ο πηγαιμός με τα απρόβλεπτα ήταν κατά 9 ώρες και 300 χμ μακρύτερος του αναμενόμενου, και για το γυρισμό με τα χιόνια, τις αλυσίδες και τα συμπαραμαρτούμενα χρειάστηκε μια έξτρα διανυκτέρευση.
Αλλά μπρος στα κάλλη τί΄ναι ο πόνος. Όσο κιαν το μεγαλύτερο κομμάτι του φεστιβάλ το πέρασα τροχάδην, αφού δεν μου λέει (σχεδόν)τίποτα, η τελική εντύπωση είναι ότι από τα καλά δεν είδα ούτε τα μισά. Ας πούμε από τα απωανατολίτικα δεν πρόλαβα να δώ τίποτα, και βρίστε με με το δίκιο σας. Αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο το φετινό φεστιβάλ είχε υψηλό βαθμό δυσκολίας. Η πλατεία Σεν Μαρς που κανονικά είναι το κέντρο του φεστιβάλ, ήταν φέτος ένα τεράστιο εργοτάξιο, ή καλύτερα ένας αχανής κρατήρας. Τα περίπτερα λοιπόν δεν ήταν στις συνήθεις τους θέσεις, αλλά διασκορπισμένα όπου χωρέσαν στην υπόλοιπη πόλη. Ψάχνε βρίσκε. Εκτός από τους πολύ μεγάλους εκδότες που πιάνουν ένα περίπτερο στην καθησιά, οι μικροί ήταν αδύνατον να καταλάβεις που βρίσκονται. Ίσως αυτό να εξηγεί εν μέρει γιατί πολλοί εναλλακτικοί εκδοτικοί οίκοι αποφασίσαν να μην συμμετάσχουν με δικό τους στάντ στο πανυγύρι. Πιάσαν ένα μικρό μαγαζάκι απόμερα στο κέντρο, και εκεί, σ΄έναν χώρο 15τετραγωνικών, ανοίξαν από κοινού ένα βιβλιοπωλείο για τέσσερις μέρες. Εκεί να δεις ποιότητα, πρωτοπορία, αισθητική... Απ΄αυτά που μας αρέσουν στους εικονοπλάστες και όχι απαραίτητα στους Πελάτες.
Τί ωραία πράγματα που υπάρχουν και δεν τα ξέρουμε!

Η κρίση μεταξύ εμπορικού και μή κόμιξ για φέτος πάντως μάλλον γεφυρώθηκε, αφού το μεγάλο βραβείο απονεμήθηκε στον Trondheim. Tου χρόνου λοιπόν πρόεδρος του φεστιβάλ θα είναι αυτός ο ανατρεπτικός τύπος, ένας από τους ιδρυτές της πρωτοπόρας L΄associacion, πολυγραφότατος και δημιουργικός σεναριογράφος, μινιμαλιστής εικονογράφος και παρόλα αυτά εμπορικός, ... Μετά τον φετινό πρόεδρο Wolinski, που άξια τιμήθηκε, αλλά η έκθεσή του μου φάνηκε χλωμή, νομίζω ότι του χρόνου ο Trondheim θα λάμψει διπλά, και μαζί του το φεστιβάλ υπόσχεται πολλά.
Όλα καλά: ο Gipi το κέρδισε το βραβείο για να χαρεί κι ο Κουκουζέλης.
Ο Frezzato (tour de France) που ζωγραφίζει τόσο ωραία ώς άλλος Pazienza !
ο Mezzo με το στυλάτο του αντεργκράουντ;
ο Vanoli, και η Αriane Pinel με τις αυτοβιογραφικές τους ιστορίες,
o Reimi με ένα αριστουργηματικό χωρίς λόγια βιβλίο με μύγες,
η Capsule Cosmique, το Choco Creed, το Ferraille δραστήριες εξαιρετικές ομάδες νέων αστέρων...
Κινηματογράφος τσέπης, σκιτσοσυναυλίες, κόμιξCD, (...), διαδικτυακά και μή σχολεία κόμικς, πολύ πράμα, και τί να πρωτοπώ...
Αυτά προς στιγμήν.
Τυχεράκηδες οι εικονοπλάστες που τους τυχαίνει ταξίδι στην Ανγκουλέμη εν καιρώ φεστιβάλ.

33ο φεστιβάλ κόμικς στην Ανγκουλέμ.

2006-01-24T12:09:00.000+01:00

Σακίδιο, επισκεπτήρια, μαρκαδοράκια, τα άλμπουμ, φάκελος υπό μάλης... Οι εικονοπλάστες πάνε εκδρομή! Πέμπτη πρωί το τρένο φτάνει στην Ανγκουλέμ. Θα κάτσουμε δυο μέρες μόνο, κι ό,τι προλάβουμε να δούμε. Κλασικά το Σαββατοκύριακο είναι καταδικασμένο στην πολυκοσμία, οπότε λέμε να το αποφύγουμε.
Γιά να δούμε τί θα δούμε!

Σε ζηλεύω

2006-01-23T11:00:00.000+01:00

Χτύπησε το τηλέφωνο.
Ναί;
Τί "ναι" ρε μαλάκα, στην Ισπανία δεν ζεις;
Πού να εξηγείς...
Ρε ο Β.! Καλή χρονια, (φίλος από τα παλιά), που μας θυμήθηκες ρε Β.;
Τί κάνεις λέει, ακόμα με τα σκίτσα ασχολείσαι; Άντε ρε, σοβαρά;
Μπράβο σου μού λέει, σε ζηλεύω και σε θαυμάζω.

Χάρηκα δεν λέω. Όσο νά ναι. Μια καλή κουβέντα την ημέρα, το γιατρό τον κάνει σκόνη.

Αλλά μετά κάτι μ' έπιασε. ΄Οχι ρε γαμώτο, τί διάολο ζηλεύεις ρε Β.;
Ό,τι έκανα για μένα τό κανα.
Εσύ τί έκανες;
Έκανες κάτι για τα όνειρά σου; Τόλμησες να μπεις μέσα, να πληρώσεις χωρίς εγγυήσεις για το αντάλλαγμα; Μόνη εγγύηση είναι το ότι το θέλει η ψυχούλα σου. Κι αν χάσεις, έμαθες.
Αλλά αν δεν θέλησες να ρίξεις τα μούτρα σου, αν δεν θέλησες να εγκαταλείψεις το σίγουρο πλεούμενο, γιατί λες ότι ζηλεύεις;
Του την είπα του Β. Και χοντρά μάλλον. Τί έφταιγε ο ανθρωπάκος; Μια καλή κουβέντα είπε και του την έβγαλα ξινή.

Δεν θέλω να είμαι το πρότυπο κανενός. Θέλω οι φίλοι μου να είναι πρότυπο του εαυτού τους.
Θέλω τους φίλους μου να ονειρεύονται, να τολμάνε, να σπάνε τα μούτρα τους, στο κάτω κάτω ποιος μας είπε ότι είναι εύκολο το σπορ του ζειν;

Όταν έχω σπάσει τα μούτρα μου, θέλω τους ανθρώπους μου να μην μου λεν: είδες ρε χοντροκέφαλε, στά λεγα ότι δεν γίνεται; Αλλά: το πιστεύεις, που θα πάει, θα τα καταφέρεις!

Ο Β. είναι από αυτούς τους ανθρώπους που θα σου σταθεί στα δύσκολα, αλλά ο ίδιος ποτέ δεν θα δεχόταν βοήθεια όταν είναι στις μαύρες του. Είναι μάλλον γιατί δεν μπορεί να βρει αυτήν την απόσταση που έχει από τους τρίτους, όταν βλέπει τον εαυτό του.

Προσωπικός εγκέφαλος,...

2006-01-12T18:29:00.000+01:00

Πέρασε καιρός από την τελευταία ανανέωση του μπλογκ. Όχι μόνο δεν έγραψα τίποτα αλλά ούτε καν διάβασα τις τελευταίες εβδομάδες στο δίκτυο. Η απόσταση μού έκανε καλό, γιατί είχα το χρόνο να έρθω πιο κοντά στους ανθρώπους μου που δεν έχουν σχέση με αυτόν τον μικρόκοσμο των ελληνικών μπλογκ. Ωραία είναι να ανταλλάζεις γνώμες χωρίς να χρειάζεται πληκτρολόγιο. Οι απόψεις δεν καταγράφονται στη μνήμη του κομπιούτερ, παρά μόνο στον προσωπικό χώρο κάτω από το τριχωτό κάφκαλο του κεφαλιού.
Το κακό είναι ότι οι εγκέφαλοι έχουν συχνά κάποιες προσωπικές αυτόματες ρυθμίσεις που επιτρέπουν την επεξεργασία ή ακόμη και τη διαγραφή δεδομένων, το παράχωμα πληροφοριών και ατομικά φίλτρα που δεν εγγυώνται τη συμβατότητά τους με το δίκτυο των ανθρώπων. Ουσιαστικά πρόκειται για τις λειτουργίες που κάνουν τον εγκέφαλο να είναι κάτι διαφορετικό από έναν υπολογιστή. Συμβατικά αποκαλούνται συναίσθημα. Άλλοι το λένε ψυχή, ή καρδιά.
Και προφανώς εκτός από κακό είναι και το μεγάλο καλό των εγκεφάλων μας. Η άνευ τεχνικών προαπαιτήσεων έθερνετ σύνδεσή τους με τον ψυχικό κόσμο.
Άγνωστο παραμένει ακόμα το κατά πόσο μπορούμε να πειράξουμε τις προδιαγραφές του ψυχικού μας κόσμου ώστε να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του δικτύου. Αν η καρδιά είναι στη θέση της, νο πρόμπλεμ. Τί γίνεται όμως με τις ελαττωματικές καρδιές;

Τσιμέντο να γίνει;

2005-12-19T22:25:00.000+01:00

"Για να έχουμε τουρίστες, πρέπει να κάνουμε έργα υποδομής". Σωστά.
"Ακόμα και τις ακτές μας μπορούμε να καταστρέψουμε, για να έχει ο τουρίστας το αεροδρόμιο που του αξίζει".
Χμμμ, ...
Η επέκταση του αεροδιαδρόμου του αεροδρομίου Θεσσαλονίκης, είναι μια μάλλον κακή ιδέα.
Αν δεν το ξέρατε, διαβάστε να ενημερωθείτε.

Το σκίτσο είναι προδημοσίευση από τη ΓΑΛΕΡΑ.

ΓΙΝΕ ΚΙ ΕΣΥ KAPOIOS, MΠΟΡΕΙΣ!

2005-12-18T06:47:00.000+01:00

Αυτό που σε συγκινεί πιο πολύ απ΄ολα στη ζωή σου, είναι να είσαι μόνος σου στο πλήθος. Χωρίς να σε ξέρει κανένας. Ν΄ακούς το ρεπερτόριο των μουσικών του δρόμου, τις ιστορίες των περιπλανόμενων παραμυθάδων, τους μονολόγους των σαλεμένων.

Ωραία.

Αλλά σου αρέσει και να μιλάς. Και μιλάς με τους πλανόδιους, τους λες κι εσύ τον πόνο σου. Άλλες φορές επικροτείς, άλλες χασμουριέσαι, άλλες πάλι τους καταρρακώνεις.

«Πώς σε λεν παιδί μου» σε ρωτάνε, και συ τους λες: «Εγώ δεν έχω όνομα».

Όπα!

Φοβερή ατάκα. Όμηρος, Σέξπιρ, Σεξ Πίστολς, Ξανθόπουλος, Φουνέλ.

Τί να κρύβει πίσω απ την ανωνυμία του αυτό το παιδί; Πονηριά; Κάποιο προσωπικό δράμα; Έναν ατίθασσο χαρακτήρα; λοιπές αιτίες ;

Τέτοιο παιδί είσαι;

Είμαστε μέσα στο μαγαζί, τα φώτα είναι ανοιχτά κι εσύ κάθεσαι έξω απο τη βιτρίνα και χειρονομείς. Κάτι θέλεις μάλλον, αλλά έχει σκοτάδι έξω, δεν φαίνεσαι ρε φίλε, ξέρεις καθρεφτίζουν και τα τζάμια, και ούτε ακούγεσαι καλά. Έχει πάρτυ μέσα, θέλεις, αλλά δεν έρχεσαι. Μας στέλνεις τη σκιά σου.

Είπαμε εσύ δεν είσαι έτσι..

Εσύ απλά δεν ξέρεις πόσο απλό είναι να έχεις όνομα. Να γίνεις κάποιος! Να σε λένε οι άλλοι όπως εσύ θέλεις να σε λένε. Να φαίνεσαι.

Πέντε κουτάκια συμπληρώνεις, αυτό που λέει «γιούζερ νέιμ», πρέπει να είναι στα αγγλικά, το «πάσουορντ» κι αυτό το ίδιο. Όμως το τέταρτο κουτάκι, αυτό που λέει «ντισπλέι νέιμ», μπορεί να είναι και ελληνικό άμα θέλεις. Ή κινέζικο. Είδες;

Τί λες;

«Θα βάλω το όνομά μου το πραγματικό! Εγώ είμαι ήρωας μυθιστορήματος! Ψευδώνυμο θα βάλω;»

Σε καταλαβαίνω, όλοι από τα ίδια περάσαμε. Αυτά θα τα σκεφτείς μόνος σου, μεγάλο παιδί είσαι. Εκφράσου. Γίνε ο νονός σου. Λες και ένα ΝΑΙ στο τέλος, και έγινες. Α ναι, τώρα σου βγάζει τη σελίδα που πρέπει και καλά να φτιάξεις δικό σου μπλογκ. Μην ανησυχείς. Γράψε εκεί melitzana ή ότι σου κατέβει, διάλεξε μετά κι ένα τεμπελέητ, ότι νάναι, εσύ δεν θες να γίνεις τώρα με τη μια παραμυθάς, ούτε μουζικάντης. Δεν θέλεις να ανοιξεις μαγαζί. Θες απλά ένα όνομα σ΄αυτην την κοινωνία.

Είδες; Τώρα είσαι κι εσύ επίσημος σαλεμένος αποψίας με τη βούλα.

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝΕ, καλώςτην/τονα. Τώρα ό,τι γράφεις σαν σχόλιο έχει την υπογραφή σου. Μετά απ΄όλα αυτά, το μόνο δύσκολο είναι να μην ξεχάσεις το όνομά σου. Εύκολα πράγματα.

Γίνεται και πιο εύκολα αν θέλεις δηλαδή. Αν δεν θες ταυτότητα (τη βούλα), ξέχνα τα όλα αυτά τα κουτάκια και το λογαριασμό στο μπλόγκσποτ, και γράφε απλά το ονοματάκι σου κάτω απ΄τα σχόλια. Ξέρεις εσύ. Την υπογραφή σου. Γράφε ένα ονοματάκι μέσα στο σχόλιο, κι άστο να λέει anonymous από κάτω.

Ευχαριστώ.

Όλα αυτά στα γράφω αγαπητή/έ μου ανώνυμη/ε μην τυχόν και μου λυθεί μια μικρή απορία που έχω: Πόσοι είσαι;

Αν το μάθω κι αυτό, μετά, θα έχω μόνο μια αναπάντητη ερώτηση στη ζωή μου: Ποιό είναι το απόκρυφο μέτα/μύνημα (γιατί είμαι πεπεισμένος ότι περί ακροστοιχίδας πρόκειται), που σχηματίζουν αυτές οι ορδές των ανεμοδαρμένων γραμμάτων, που εν είδη τεστ οφθαλμίατρου, καλούμεθα να αναγνωρίσουμε και να πληκτρολογήσουμε, ώστε να αποδείξουμε ΤΑΧΑ ΜΟΥ, ότι δεν είμαστε σπαμ;

Υποχρεωτική εθελοτυφλία.

2005-12-15T17:01:00.000+01:00

΄Οσο κι αν μην θέλουμε να το παραδεχτούμε είμαστε λίγο κολλημένοι οι έλληνες με τα "εθνικά θέματα".
Έννοιες όπως "εθνικό συμφέρον", "ξένη πρόκληση", "ανθέλληνες", κάνουν ματ στον εγκέφαλό μας. Ακόμα κι αν πρόκειται για ανεξακρίβωτης προελεύσως πληροφορίες, το άκουσμα αυτών των μαγικών λέξεων βάζει τα αντανακλαστικά του έλληνα σε λειτουργία, μπλοκάρουν τη λογική και ενεργοποιούν τον τραμπούκο μέσα μας.
Επεισόδια στη Θεσσαλονίκη με ακροδεξιούς στην Έκθεση Βιβλίου, εμπρησμός των γραφείων του Ουράνιου Τόξου στη Φλώρινα, παρεμπόδιση του συνεδρίου για τη βλαχική γλώσσα, το αντιαλβανικό μένος με αφορμή έναν αγώνα ποδοσφαίρου, μποϋκοτάζ στην παρέλαση για να μην σηκώσουν αλλοεθνείς τη σημαία μας... η λίστα παραείναι μεγάλη για να μας αφήνει αδιάφορους. Βέβαια τις περισσότερες φορές τα γεγονότα αποσιωπούνται από τον Τύπο της χώρας, διαστρεβλώνονται, ή αναστρέφονται. Η προσφυγή στο ρόλο του θύματος είναι ο συνήθης αντιπερισπασμός μας, ακόμα κι όταν η ελληνική ή η διεθνής δικαιοσύνη καταδικάσει τα συμβάντα.
Δεχόμαστε ότι ο έλληνας έχει το δικαίωμα (το ΧΡΕΟΣ) να εκφράζει τον αλυτρωτισμό του (εθνικά δίκαια), ο ξένος όμως, ΟΧΙ (ξένη πρόκληση). Διατυμπανίζουμε την ανάγκη αυτοδιάθεσης του κουρδικού λαού (ανθρωπισμός), αλλά βουλώνουμε τ' αφτιά μας όταν ακούμε να μιλάνε για τα δικαιώματα των μειονοτικών γλωσσών στη χώρα μας (σκοτεινά συμφέροντα). Κάνουμε χιούμορ με το επίπεδο των διάφορων δικών μας Καρατζαφεραίων, αλλά εκλαμβάνουμε ως προσβολή (ή και άμεση απειλή) αντίστοιχες αρλούμπες του όποιου ανεγκέφαλου πολιτικού άλλου βαλκανικού κράτους. Τα ιστορικά γεγονότα ερμηνεύονται με υποκειμενικά κριτήρια: γενοτονίες κάνουν μόνο οι άλλοι (Σμύρνη), εμείς μόνο εθνικοαπλευθερωτικό αγώνα (Τριπολιτσά). Επιστημονικές μελέτες (Φαλμεράιερ) που δεν συμφωνούν με τα εθνικά ιδεώδη, ξεφτιλίζονται, ενώ μύθοι επιπέδου νηπιαγωγείου (οι Αρβανίτες έχουν ελληνικές ρίζες) αναδεικνύονται σε αδιαμφισβήτητα τεκμήρια. Περηφανευόμαστε αυθαίρετα για διάφορες ένδοξες στιγμές του έθνους (Μεγαλέξανδρος), ενώ διαγράφουμε από τη συλλογική μας μνήμη τις άβολες σελίδες της ιστορίας μας (Ταγματασφαλίτες). Θέλουμε να μην ξέρουμε ότι η ελληνική πλευρά έσφαξε και τρομοκράτησε την τουρκοκυπριακή μειονότητα επί ΕΟΚΑ Β', παραβλέπουμε το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος έριξε τον Μακάριο, αλλά βέβαια τα ελαφρυντικά του στυλ, "φταίει η χούντα" δεν ισχύουν για την άλλη μεριά.

Όλα αυτά είναι δείγματα μιας κοντόφθαλμης αντίληψης του κόσμου. Μουτζαχεντινισμός. Είναι κουτοπονηριές που όχι μόνο δεν βοηθάνε τη χώρα, αλλά δηλητηριάζουν τις διεθνείς της σχέσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες πολίτες πρέπει να κάνουν καθημερινά το χαζό για να μην θίγονται από το ψέμα και τη μονομέρεια του "εθνικού συμφέροντος". Χιλιάδες άνθρωποι καταγγέλλονται ως "εθνικοί μειοδότες", προδότες και ξένοι δάκτυλοι, μόνο επειδή εκφράζουν μια διαφορετική γνώμη στα λεγόμενα εθνικά θέματα. Εκατομμύρια ξένοι αμφιβάλλουν για την ποιότητα του "ελληνικού" τρόπου σκέψης και εκπλήσσονται από τον σκληροπυρηνισμό μας.

Ποιον φοβόμαστε και δεν λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους; Είναι εθνικά συμφέρον να καταπατούμε ως κράτος τα ανθρώπινα δικαιώματα; Ποιον συμφέρει η εχθρότητα και η υπεροψία που δείχνουμε απέναντι σε όλους τους γείτονες μας; Ποιανού συμφέρον είναι η στήριξη του Μιλόσεβιτς; Με βλέπει κανείς όταν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου; Δικαιούνται τα φαντάσματα του παρελθόντος να στοιχιώνουντην καθημερινότητά μας;
Το μόνο πραγματικό συλλογικό συμφέρον είναι η αλήθεια. Μπορεί να πονάει αλλά πρέπει να μας αρέσει.

Γιατί οι "άλλοι" δεν είναι πιο βλάκες από μας.
Γιατί κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μας έδωσε αέναο συγχωροχάρτι, ούτε καν αναγνώρισε την ανωτερότητά μας λόγω ελληνικής καταγωγής.
Γιατί η αξιοπιστία ενός λαού είναι σοβαρή υπόθεση.

Για μια υπόληψη ζούμε, (ναούμ...).

Love is...

2005-12-12T21:48:00.000+01:00

(...)

Δεν πετάει

2005-12-09T00:06:00.000+01:00

Όποιος δεν θέλει, δεν πετάει...

Πετάει πετάει...

2005-12-07T12:31:00.000+01:00

Υπάρχουν σκέψεις που αξίζουν, ...
Αλλά αν δε τις αφήσεις ελεύθερες δεν μπορείς να το ξέρεις.
(εικονογράφηση του ΕΡΓΟC από το βιβίο "3δευτερόλεπτα" του Σάκη Σερέφα. )

X+1 τρόποι να την πίνεις χωρίς χαρτάκια

2005-12-02T01:38:00.000+01:00

“Το πρώτο ΣινΠαπέλες (χωρίς χαρτάκια) το ζωγράφισα το Δεκέμβρη του 1999. Οι εκδότες του κάνιαμο* θυμάμαι ότι αμφιβάλλανε αν θα μπορούσα να κάνω πάνω από πέντε κόμικς με το ίδιο θέμα.
Κι όμως, καθώς η ιδέα είναι πολύ απλή, βγαλμένη απο τη ζωή που λένε, η βαλίτσα έχει πάει πολύ μακρύτερα.
Πώς μπορείς να καπνίσεις αν δεν έχεις χαρτάκια. Το θέμα αυτό ήταν επί δεκαετίες στην ημερησία διάταξη στην Ελλάδα, χώρα με εκτεταμένη παραγωγή και κατανάλωση κάνναβης. Ο συνδυασμός δυο παραγόντων, (από τη μια η στυγνή απαγόρευση και η κοινωνική απαξίωση της κάνναβης, κι απ την άλλη το κρατικό μονοπώλιο του καπνού- ποιός θυμάται τα ροζ χαρτάκια ων καπνοπαραγωγών;) συνέβαλε στην εφευρετικότητα. Ποτηράτο, ντουμανάτο, ναργιλέδες από τενεκεδάκια, πατάτες, η επανακόλληση των τσιγαρόχαρτων με σάλιο και με δόντια,.... οι σύγχρονοι υμών πρόγονοι το είχαν ψάξει το θέμα. Και βέβαια δεν ήταν οι μόνοι, η εφευρετικότητα, όπως κι η ανάγκη δεν ξέρει από σύνορα. Στην πορεία συμβάλανε πολλοί και διάφοροι. Ο μακαρίτης ο Ηλίας Πετρόπουλος μου περιέγραψε δυο τρεις κλασικές μεθόδους φυλακόβιων, ρεμπέτηδων και χασικλήδων. Ο φίλος μου ο Μανόλο μου περιέγραψε μεθόδους για καμουφλάρισμα και συμμετείχε στα πειράματα για την εφεύρεση του ice-smoke.
Όταν το παίρνεις απόφαση να ασχοληθείς με κάτι σοβαρά, καταλαβαίνεις ότι είναι αδύνατο να το εξαντλήσεις. Μνήμες, φαντασιώσεις, σερφαρίσματα, διηγήσεις, αναγνώσματα, όνειρα, κολλήματα, αλλά κυρίως αυτή η πίεση κάθε μήνα, δυο τρεις μέρες πριν κλείσει την ύλη το περιοδικό, το καινούργιο σινπαπέλες φεύγει απ το κομπιούτερ μου και παίρνει το δρόμο για τα περίπτερα της Ισπανίας. Πάντα χωρίς λόγια, κάτι μεταξύ κόμικς και «οδηγίες χρήσεως».
Το 2004 εκδόθηκε το ΣινΠαπέλες σε άλμπουμ (ωραία έκδοση,πολύχρωμη και χλιδάτη- από εδώ πάνω βλέπετε το εξώφυλλο), μια συλλογή 56 μεθόδων, (απ΄όπου και η ιστορία που ανέβασε προχθές ο εμποράκος μας). Σήμερα έφτιαξα την 70στή. ”
YORGOS K.

*Το μηνιαίο περιοδικό για την κουλτούρα της κάνναβης, εκδίδεται στη Βαρκελόνη εδώ και 8 χρόνια,και ο Yorgos K.είναι μόνιμος συνεργάτης του.
(για να δούμε πότε θα αξιωθούν να ξαναλειτουργήσει αξιοπρεπώς η σελίδα τους)

΄Αντε τώρα να βρεις άκρη!

2005-12-02T00:48:00.000+01:00

Fudzi haraua di la Armân Έφυγε η χαρά των Βλάχων

O gione o xinite παλικάρι, ξενητεμένε

s-pri fatsa cură fântâni στο πρόσωπο τρέχουν βρύση

di lacriñi upărite από δάκρυα ζεστά

ca si au maratsîl i –n cheptlu –alor γιατί έχουν οι ταλαίπωροι στο στήθος τους

un dοr té treaca nu are ένα πόνο που δεν περνάει

s-kirire asteapta un popor και ο χαμός περιμένει έναν λαό

când dulţea-l i limbă keare όταν χάνει τη γλυκειά του γλώσσα

Είναι λίγο δακρύβρεχτο το ποίημα, αλλά δίνει μια κάποια ιδέα για μια πραγματικότητα καταδικασμένη στην αφάνεια.
Φαντάζομαι ότι για τους περισσότερους θα είναι η πρώτη φορά που βλέπουν κείμενο στα βλάχικα.
Το βρήκα εδώ σ΄ένα άρθρο της Ελένης Αμπατζή,
και σκέφτηκα ότι είναι ένα καλό σχόλιο για το απερίγραπτο πρωτοσέλιδο της "Ωραίας Σαμαρίνας",
που καθώς δεν αντέχω στον πειρασμό, σας το φωτογραφίζω, (μ΄ένα κλικ μεγαλώνει) αλλά δεν έχω το κουράγιο να το σχολιάσω

;_-(
Δεχόμαστε πάντως συμβουλές ψυχιάτρων, ψυχολόγων, νευρολόγων, κοινωνιολόγων, ιστορικών, βαλκανιολόγων, γλωσσολόγων, μπετατζήδων, καλογέρων και τέλος πάντων ειδικευμένου προσωπικού, αδιάφορο αν είναι αλλοπαθητικοί ή ομοιοπαθητικοί.
Πρόκειται για μάλλον προχωρημένη περίτωση σχιζοφρένειας, η υπόθεση σηκώνει ντιβάνι και διεπιστημονική συνεργασία.

(εδώ έχει πολύ υλικό για τα Βαλκάνια, μόνο που είναι στα γαλλικά...)

Χωρίς χαρτάκια...

2005-11-27T23:43:00.000+01:00

Σιν παπέλες

Α ΡΕ ΒΛΑΧΟΙ!

2005-11-27T01:59:00.000+01:00

Έχω μια φίλη από τη Μογγολία. Όχι από την ανεξάρτητη Μογγολία, την πρώην σοβιετική δημοκρατία με πρωτεύουσα το Ουλάν Μπατόρ, αλλά το κομμάτι της Μογγολίας που είναι κινέζικο. Απίστευτη φωνή! Φοβερό κορίτσι! Έφυγε από τη Μογγολία έφηβος για να σπουδάσει μουσική στη Σαγκάη. Εκεί γνωρίστηκε μ’έναν γερμανό μουσικό, φτιάξανε ένα συγκρότημα, κάνανε περιοδείες, παντρευτήκανε, χωρίσανε,... Η Ούρνα τώρα ζει στη Γερμανία, ο Ρόμπερτ στην Κίνα.

Οι ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια, είναι από τις πιο όμορφες που έχω ακούσει στη ζωή μου. Η μουσική της αντηχεί τα αχανή οροπέδια μιας εξαιρετικά αραιοκατοικημένης χώρας, μιλάει για τη νομαδική ζωή, τις παραδόσεις ενός ειρηνικού λαού που διατηρεί ζωντανή την ανάμνηση του μεγαλύτερου στρατηλάτη της ιστορίας. Στο γιούρτι της οικογένειάς της, ανεμίζει το λάβαρο των προγόνων της που συνόδευαν τον Τζέγκις Χαν στις κατακτήσεις του πριν 850 χρόνια. (Μπορείτε ίσως να φανταστείτε ότι για τους μογγόλους ο Τζέγκις είναι Μέγας, εκπολιτιστής, κάτι σαν τον «δικό μας» τον Αλέξανδρο, πολλοί από όσους τους έτυχε να τον συναντήσουν τον μίσησαν, αλλά λίγοι τον ξέχασαν.)

Όταν η μητέρα της ήρθε για πρώτη φορά στην Ευρώπη, επίσκεψη στα πεθερικά, καθόταν λέει στεναχωρημένη σε μια γωνιά. Τί έχεις ρε μάνα; -E να, λέει, τους λυπάμαι που έχουν τόσα πιατικά, ποτήρια, φλυτζάνια, πολλή δουλειά, όχι να τα αγοράσεις, όχι να τα πλύνεις, να τα τακτοποιήσεις... Ενώ οι μογγόλοι παραδοσιακά έχουν ένα μπολάκι ο καθένας. Κάνει για πιάτο, για ποτήρι για φλυτζάνι, και ο καθένας το κουβαλάει μαζί του, όπου κι αν πάει.

Κάθε λαός έχει την κουλτούρα του. Τις συνήθειες, τη γλώσσα, τις αξίες του. Αλλά αν το καλοψάξεις παντού τα ίδια βρίσκεις. Οι μογγόλοι της Εξωτερικής Μογγολίας λέει, περιφρονούν τους «αδερφούς» της Κίνας. Γιατί οι μεν είναι αναξάρτητοι, ενώ οι δε είναι παρακατιανοί, «κινέζοι», κι ακόμα παλεύουν για μια στοιχειώδη κρατική αναγνώριση της πολιτιστικής ιδιαιτερότητάς τους.

Και γιατί σας τα λέω αυτά; Γιατί από τότε που γνώρισα την Ούρνα ντρέπομαι που η λέξη μογγόλος χρησιμοποιείται ως βρισιά. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα, γιατί διεθνώς επί χρόνια λέγανε «μογγολάκια» τα παιδιά που γεννιόταν με το σύνδρομο του Ντάουν. Κι άντε τώρα να ξεφύγεις από το στερεότυπο αστειάκι, όταν διηγούμαι κάτι σχετικό με τη φίλη μου. Στην Ελλάδα υπάρχει και δεύτερη υποτιμητική χρήση του όρου μογγόλος, με την έννοια του «απολίτιστου, βάρβαρου τούρκου», σε αντίθεση με τους «πολιτισμένους» έλληνες.

Περιττό να αναλύσω τη διαφορά επιπέδου της μοναδικής εκπροσώπου της μογγολικής φυλής που γνωρίζω, με το μέσο όρο των γνωστών μου εκπροσώπων της «ελληνικής φυλής». Όπως επίσης περιττεύει να αναγνωρίσω ως ελαφρυντικό για την υποτιμητική χρήση της λέξης, το γεγονός ότι στατιστικά είναι σχεδόν αδύνατον να προκύψει κατάσταση όπου κάποιος μογγόλος να ακούσει αυτό το ρατσιστικό «αστειάκι».

Βλέπω πόσο συχνά χρησιμοποιείται αυτού του είδους η «φυλετική γενίκευση» ως βρισιά, σε σχέση με τους γείτονες λαούς. Τούρκοι, βούλγαροι, αλβανοί, γύφτοι... Εκατομμύρια ανθρώπων πρέπει να κλείνουν καθημερινά τ’ αυτιά τους για να μην ακούν κατεβατά από βρισιές, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν καμιά εκατοστή χιλιόμετρα έξω από τα σύνορα της «γης της επαγγελίας». Τουλάχιστον σ΄αυτήν την περίπτωση ξέρουμε από που προέρχονται οι υβριστές.

Τί γίνεται όμως όταν σε βρίζουν και δεν ξέρεις το γιατί;

Κάτι σαν τους μογγόλους συμβαίνει με τους βλάχους. Οι έλληνες -της Αθήνας κυρίως- αγνοούν τί σημαίνει βλάχος. Επί δεκαετίες η λέξη χρησιμοποιείται ως βρισιά ή τουλάχιστον υποτιμητικά για να χαρακτηρίσουν οποιονδήποτε επαρχιώτη, παρακατιανό, απολίτιστο... οπότε και το ρατσιστικό αστειάκι- βρίσιμο, έγινε ευρεία συνήθεια. Αλλά βλάχος δεν είναι συνώνυμο του χωριάτης, ούτε του βλάκας,...! Είναι ο ομιλών την βλαχική γλώσσα, (που ορθότερα ονομάζεται αρωμανική), μια γλώσσα που κινδυνεύει με εξαφάνιση γιατί (μεταξύ των άλλων) έχει συνδεθεί με τέτοιου είδους απαξιωτικές έννοιες. Και όχι καταλάθος! Η πολιτική του ελληνικού κράτους σε σχέση με τις μειονότητες οποιουδήποτε είδους, το μόνο που δεν υπήρξε είναι αφελής. Η ολική απαξίωση των μειονοτικών γλωσσών εν Ελλάδι, είναι ένα μεγάλο και εν πολλοίς άγνωστο κεφάλαιο της ιστορίας μας. Έννοιες όπως καταπίεση, εξαναγκασμός, διωγμός, ξεριζωμός, γενοκτονία, ουδέποτε διανοούμαστε ότι έχουν τους «έλληνες» ως δράστες και όχι θύματα. Και όμως....

Όταν το όνομα ενός λαού, χρησιμοποιείται ως βρισιά, υπάρχει πρόβλημα. Και προφανώς δεν ενοχλεί εσένα που δεν είσαι βλάχος. Εμένα όμως που είμαι, με ενοχλεί!

Τα μογγολικά χαρακτηριστικά θεωρούνται πρότυπα ομορφιάς για πολλές ασιατικές χώρες. Μ΄αυτήν την έννοια ξαναδιαβάστε τον τίτλο της καταχώρησης, ως περήφανο χαιρετισμό για τους τελευταίους μοϊκανούς των Βαλκανίων.

'Εχουμε και φτηνότατο DSL

2005-11-25T00:08:00.000+01:00

Ληστές

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ

2005-11-23T13:03:00.000+01:00

Και του χρόνου

2005-11-17T09:49:00.000+01:00

ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ

2005-11-15T12:59:00.000+01:00

κλικ

ΜΟΥΜΠΛΕ (δις)

2005-11-14T11:42:00.000+01:00

Μήπως το έχω παρακάνει; Μου φαίνεται ότι γράφω πολλά λόγια.
Το 95% των εικόνων μας είναι ακριβώς αυτό: εικόνες. Χωρίς λόγια. Δεκαπέντε χρόνια τώρα οι εικονοπλάστες μας αποφεύγουν τους υπότιτλους, τις ατάκες, τους διαλόγους, ώστε τα σκίτσα να μιλάνε μόνα τους.
Γιατί;
Α. ένα σκίτσο χωρίς λόγια, δεν είναι μασημένη τροφή. Εξαρτάται από σένα αν θέλεις να γελάσεις, να οργιστείς ή να κλάψεις. Απουσιάζει το δάχτυλο που δείχνει, το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, το χαχά. Ο αναγνώστης έχει περιθώρια ερμηνείας.
Β. μια εικόνα χωρίς λόγια δεν χρειάζεται διαβατήριο. Μπορεί να ξεπεράσει τα γλωσσικά σύνορα. Ακόμα κι αν το θέμα έχει πολιτιστικές αναφορές που είναι άγνωστες εκτός κάποιων συνόρων, επιτρέπει άλλους συνειρμούς και ερμηνείες.
Γ. μια εικόνα για να είναι εύστοχη χωρίς λόγια πρέπει είναι καλοζυγισμένη, αλλιώς δεν είναι κατανοητή. Χρειάζεται λιτότητα μέσων, σαφήνεια, απλότητα, καλό στήσιμο, κάτι που τελικά την κάνει πιο διαχρονική, δεν την περιορίζει σε μια στιγμιαία αναφορά σε ένα φευγαλέο γεγονός.
Βέβαια αυτή η επιλογή έχει και τις αρνητικές της συνέπειες:
Α. Πολύς κόσμος, πολύ συχνά θέλει μασημένη τροφή. Θέλει σούπες. Αυτό είναι και το βασικό επιχείρημα, άλλοθι και ίσως και επιδίωξη που μας λένε οι προμηθευτές πολιτισμικού υλικού (βλ.εκδότες) όταν μας απορρίπτουν: ο κόσμος δεν τα θέλει αυτά. Παραείναι δύσκολα. Βάλε μια λεζάντα βρε αδερφάκι μου, να το καταλάβει εύκολα ο άλλος....
Β. Εμείς ζούμε εδώ, διαβάζουμε και ασχολούμαστε με το εδώ, και δεν μας νοιάζει τι συμβαίνει αλλού, εκτός αν μας επηρεάζει. Το κριτήριο μας είναι τοποκεντρικό, ομφαλοσκοπικό, στην καλύτερη περίπτωση απλά υποκειμενικό. Πρόκειται για ενδόμυχες σκέψεις, κανείς δεν στο λέει κατάμουτρα, αλλά να, συχνά φαίνεται ότι οι αναγνώστες δεν θέλουν πράματα που δεν έχουν ξεκάθαρη πολιτισμική σφραγίδα, τους μοιάζουν ξενόφερτα, και καθώς δεν νιώθουν αυτήν την "ταύτιση", η εικόνα δεν τους αγγίζει.
Γ. Πολλή δουλειά. Πολλές φορές παιδεύονται να απλοποιήσουν, να λειάνουν, να ζυγοσταθμίσουν,... Μερικές φορές μάλιστα προφανώς χωρίς επιτυχία. Με το δεκανίκι μιας λεζάντας θα ήταν τόσο εύκολο!

Χρόνια τώρα ψάχνω για τους εικονοπλάστες να βρω εκδότες που να δημοσιοποιούν τη μουγγαμάρα τους. Και τώρα που το εικονοπλαστείο αυτοεκδίδεται εις τη μπλογκόσφαιρα, με έπιασε λογοδιάρροια. Χμ.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ: κάτι χρήσιμο!

2005-11-08T10:55:00.000+01:00

Παρουσιάζουμε το νέο εικονοπλαστικό τηλεκοντρόλ, με κλασσικό ντιζάιν, οικονομικό και εύκολο στη χρήση, συμβατό με όλες τις οικιακές ηλεκτρονικές συσκευές. Χάρη στο μοναδικό του σχεδιασμό, μας χαρίζει αξέχαστες στιγμές στον ελύθερο μας χρόνο. Πολύτιμες ώρες διασκέδασης με τα πρόσωπα που αγαπάμε, ανάγνωση βιβλίων, κόμικς, λύση σταυρόλεξων,... Στα χέρια ενός έμπειρου χρήστη προκαλεί μέχρι και περιπάτους, επισκέψεις σε φίλους, ή ακόμα και αξέχαστους οικογενειακούς καβγάδες.
Παραγγείλτε το τώρα στο εικονικό μας σουπερμάρκετ, στη μοναδική τιμή μας ή απευθυνθείτε στον πλησιέστερό σας εξουσιοδοτημένο ντίλερ εικονοσκευασμάτων. Οι πρώτοι 7 θαμώνες, θα λάβουν εκτός από την συσκευή και ένα υπέροχο σετ από φουσκωτές μπαλίτσες περιτύλιγμα, κατάλληλο για τόσο συγκλονιστικές πολλαπλές μικροεκρήξεις που θα σας κάνουν να μας αγαπήσετε ακόμα περισσότερο.
Και μην ξεχνάτε: Το "αντιΛΕΚΟΝΤΡΟΛ" είναι μια προσφορά του εικονοπλαστείου, αποκλειστικά βίρτσουαλ. Δεν θα το βρείτε σε καταστήματα!
Διαβάστε προσεκτικά τις οδηγίες χρήσης, και συμβουλευτείτε τον ψυχοφαρμακοτρίφτη σας. Η χρήση του αντεδείκνυται σε άτομα με έλλειψη υγειούς κοινωνικού περιγύρου καθώς υπό συνθήκες είναι πιθανή, αντίθετα με τα συμβατικά τηλεκοντρόλ, η επιτάχυνση της εμφάνισης ψυχωτικών φαινομένων.
Αποφύγετε τις απομιμήσεις, τα αυθεντικά "αντιΛΕΚΟΝΤΡΟΛ" θα τα βρείτε μόνο στο εικονοπλαστείο μας!

Ο πιο καλός ο μαθητής

2005-10-26T10:29:00.002+02:00

"E όχι!
Αρσιβαρίστας ναι! Και τζουντόκα, και μπασκετμπολίστας, και οδοκαθαριστής, οικοδόμος και ότι άλλο θέλετε.
Αλλά όχι και σημαιοφόρος!"

Ο ήρωας του βάτραχου

2005-10-25T14:20:00.000+02:00

Ορίστε;

Καλή όρεξη

2005-10-18T19:44:00.000+02:00

Μια που τό φερε ο λόγος, ορίστε και ένα σκιτσάκι περί καλοφαγίας.
Από το ισπανικό περιοδικό της κάνναβης, σκίτσο του Yorgos Κ. για τις τελευταίες συλλήψεις κανναβοκαλλιεργητών και ακτιβιστών. Ο ένστολος και αχόρταγος καλοφαγάς με το τρίκωχο είναι αξιωματικός της guardia civil, ένα από τα 5 σώματα ασφαλείας του ισπανικού βασιλείου.
Με τις υγείες μας.

Λίγη σοβαρότητα παρακαλώ

2005-10-15T11:57:00.000+02:00

Περνάμε δύσκολες στιγμές. Κρίση αξιών, έξαρση τρομοκρατίας, γρίππη πουλερικών, κι εσείς κάθεστε και αποχαυνώνεστε στα ιντερνέτια, ντερλικώνετε πιταγύρους και φουμάρετε χασίσια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάνετε και χιούμορ από πάνω. Για να συμμορφωθούμε λίγο.
Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Για το καλό σας το λέω. Κλειστείτε μέσα, κάντε δίαιτα, σοβαρευτείτε και κόψτε τις απολαύσεις. Καταγγείλτε τους γειτόνους σας, ανάψτε τηλεόραση, κόψτε τα ναρκωτικά. Αύριο μεθαύριο που θα επιβληθεί η Απόλυτη Νέα Τάξη, θα δείτε: θα σας φανεί μια χαρά. Αλλιως θα τρέχετε και δεν θα φτάνετε.
Για να είμαστε έτοιμοι σας το λέω, για το καλό σας.

Κυκλοφορεί και κωπηλατεί

2005-10-05T10:18:00.000+02:00

Από σήμερα Τετάρτη 5 Οκτωβρίου(αν όλα πάνε καλά) πρέπει να κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος της "Γαλέρας". Φιλοδοξεί να είναι το μηνιαίο περιοδικό κόμικς, γελοιογραφίας και πολιτικής που λείπει εδώ και χρόνια. Κάτι ανάμεσα στη βαβέλ, το ποντίκι, τον Ιό της "Ε" και το αντί, με συνεργασίες πολλών καλών ελλήνων σκιτσογράφων, συνεργασίες ξένων αστέρων, πραγματικά καλοστημένο από πλευράς design, με κείμενα γνωστών αριστερών κειμενογράφων.... Ψυχή αλλά και εγγύηση για την ποιότητα του εγχειρήματος, ο Γιάννης Καλαϊτζής, κορυφαίος, ακούραστος και πολυτάλαντος, υπόσχεται ένα περιοδικό χωρίς δεσμεύσεις και υποχωρήσεις. Είδωμεν....
Για δείτε λοιπόν σήμερα στα περίπτερα ή στα ψιλικατζίδικα, μήπως και το πετύχετε. Και πείτε μου πώς σας φαίνεται,
εδώ στα βουνά της Ιβηρικής μάλλον θα αργήσω να το βρω.
Επισυνάπτω σκιτσάκι του ¨ΕΡΓΟC από το νούμερο 0, το πρώτο δοκιμαστικό τεύχος, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι.

Όλα για το Βυζάντιο.

2005-10-01T17:04:00.000+02:00

Διαβάζω στον Αγγελιοφόρο, καθημερινή εφημερίδα της συμπρωτεύουσας με δυναμικό παρόν στο διαδίκτυο :) , σχετικά με τα έργα ανάπλασης της παραλίας στην περιοχή του Λευκού Πύργου.

"Η συνεχής χρήση του χώρου από το 16ο αιώνα αποτυπώνεται στα ευρήματα, τα οποία αξιολογούνται από τους αρχαιολόγους της 9ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων".

Μιλάμε για το καμάρι της Θεσσαλονίκης, το λευκό πύργο, κατασκευασμένο από τους οθωμανούς τότε αφέντες των βαλκανίων, ή κάνω λάθος; Μιλάμε για τον 16ο αιώνα οπότε και το βυζάντιο ήταν σαφώς παρελθόν, ή όχι; Τι σχέση έχει λοιπόν η εφορεία βυζαντινών αρχαιοτήτων; Αν θέλει να έχει άποψη επί του ζητήματος, να αλλάξει όνομα.

Εφορεία οθωμανικών αρχαιοτήτων δεν έχουμε,έτσι δεν είναι;

Εδώ οι βυζαντινολόγοι είναι κάθετα αντίθετοι. Οι αρχαιότητες μοιράζονται σε προβυζαντινές, βυζαντινές , και μετα βυζαντινές. Με τα ονόματα και τις αρμοδιότητες πρέπει να επικρατεί σαφήνεια; Γιατί; Καθαρές εξηγήσεις; Ε όχι αυτό είναι ενάντια στη φύση του αντικειμένου.

Βυζαντίο δεν είπαμε; Σκοτεινή εποχή,...

Πιστεύω ότι αν αποβυζαντινοποιούσαμε την εικόνα που έχουμε για το παρελθόν της Ελλάδας, θα καταλαβαίναμε καλύτερα το παρόν της. Θα ήταν και οικονομικά συμφερότερο που θάλεγε κι ο καφετζής.

Εθνική υπερηφάνια. Συγγνώμη, δεν θα πάρω.

2005-09-28T03:35:00.000+02:00

Εθνική υπερηφάνια.

Συγγνώμη, δεν θα πάρω.

Κάνω δίαιτα. Χρόνια τώρα.

Μού είχε φουσκώσει τόσο το εγώ μου, που ένιωθα κάτι σαν κενό μέσα μου (Να, εδώ ανάμεσα στα αφτιά), Ή για να το πούμε καλύτερα κάτι σαν αδικαιολόγητη υπεροχή.

Έβλεπα τους άλλους έτσι μίζερους, χωρίς μεγαλεία του παρελθόντος, χωρίς τέτοια μεγαλειώδη γλώσσα, χωρίς τέτοια ανεπανάληπτη φυσική ομορφιά, και τους λυπόμουνα. Βρισκότανε και διάφοροι τέτοιοι, ξένοι κομπλεξικοί, μού δίνανε και δίκιο. Κι έζησα χρόνια μ΄αυτήν την υπεροχή για μαξιλάρι. Και πάχαινα.

Τί γίνεται τώρα....

Μια μέρα που παίζαμε μαξιλαροπόλεμο με την αλλοδαπή μου φίλη, παραλίγο να της σπάσω το κεφάλι. Ποτέ μου δεν είχα προσέξει πόσο σκληρό ήταν το μαξιλάρι μου. Της έκανε ένα καρούμπαλο νά, μελάνιασε και πάνω απ΄το μάτι. Τί συγγνώμες, τί αυτά, είπα να δώ τι είχε μέσα στη μαξιλαροθήκη. Με το κάτερ άνοιξα τη σιελ φόδρα. Βάζω το χέρι μου μέσα, πιάνω πρώτα κάτι πούπουλα, αλλά πιο μέσα αδερφάκι μου, που να στα λέω.

Σοκαρίστηκα.

Το πάω σ΄έναν ειδικό να το δει, μου βρίσκει μέσα στα τσιμέντα κάτι σιδερένια κουρσούμια χοντρά σαν απ΄τα φλιπεράκια, αλλά πιο βαριά. Τα πήρα και τα έβαλα στο συρτάρι του κομοδίνου. Το βράδυ πού να με πάρει ο ύπνος χωρίς μαξιλάρι. Με είδε η κοπελιά που στριφογύριζα, γιατί δεν την άφηνα να κοιμηθεί ή γιατί με λυπήθηκε δεν ξέρω,.. μού λέει, θέλεις το δικό μου; Στην αρχή λίγο μου κακοφάνηκε δεν λέω. Το πρωϊ την ευχαρίστησα και την ρώτησα πώς είναι δυνατόν να έχει τέτοιο μαξιλάρι που να με χωράει κι εμένα, και να ναι και έτσι μαλακό. Ανοίγει τότε και μου δείχνει το συρτάρι του κομοδίνου της. Μπίλιες, πέτρες, σφαίρες, άσε μου λέει, πού να δεις και το συρτάρι της μάνας μου.

Από τότε κι εγώ, προσέχω. Όλοι μου λένε ότι είμαι πετσί και κόκαλο, αλλά εγώ νιώθω καλύτερα. Έφτιαξα από ρούχα και πετσέτες δικές μου μια καινούργια γέμιση για το μαξιλάρι. Τις νύχτες που δεν με πιάνει ύπνος, βγάζω και μελετάω τα κουρσούμια στο φως του πορτατίφ. Λένε ότι είναι τόσο βαριά γιατί είναι κάψουλες από παλιές ιστορίες συμπιεσμένες. Αν βρεις τον τρόπονα τα αποσυμπιέσεις, γίνονται μπάλλες μεγάλες από ιστορίες και τραγούδια και εικόνες, απλώνονται σαν σύννεφα, βρέχει και διαλύονται.

(μετάφραση από τα "απομνημονεύματα ενός παραμυθά", του Άρκι Καποτερεμάκι εκδόσεις Μάνσικα, Ελσίνκι 1993)

Ωραία σχέση,...

2005-09-22T23:26:00.000+02:00

Η: Γειά σας, περάστε

(πόρτα)

Ε:...

Η: Τώρα αυτά που λέμε τα γράφετε;

Ε:...

Η: Μου δίνει σιγουριά

Ο: Ποιός είναι;

Η: Από το ιντερνέτ ένας κύριος, έλα, έλα

Ε:...

Ο: Λεφτά βγάζετε μ'όλα αυτά που κάνετε;

Ε:...

Ο: Δεν της αρέσουν πολύ τα έξω.

Η: Τώρα που θα αγοράσουμε το καινούργιο αυτοκίνητο

Ε:...

Ο: Άντρας είμαι, και το ξέρει

Η: Είναι φοβερός στη δουλειά του

Ο: Έχει τα δικά της, τις φίλες της, μ΄αφήνει ήσυχο

Η: Θα φάς; Ετοίμασα το κοτόπουλο
Ο: Όχι τώρα, έχει φορμουλα 1

Ε:...

Η: Κατά βάθος είναι και ρομαντικός

Ο: Εντάξει, μπορεί να πέφτει και καμιά φάπα

Η: Δεν θα πάρετε κάτι;

Ο: Δεν μαγειρεύει και σαν τη μάνα μου

Ε:...
Ο: Εντάξει είναι, ξες πόσα χρόνια είμαστε μαζί;

Η: Τον αγαπώ μωρέ

Ο: Κάνει όμως φοβερό κρεβάτι.....

Η: Το νεράκι σας

Ε:...

Η: Γλίστρησα στο μπάνιο, λέτε να φανεί στη φωτογραφία;

Ε:...

Ο: Τέλειωσες;

Ε:...

Ο: Άντε ναι, γειά σας

Ε:...

Η: Εμείς ευχαριστούμε

(πόρτα)
Ο: Από που είπες ότι ήταν αυτός ο μαλάκας;

Το σκίτσο παλιότερο, το σχόλιο καινούργιο, αφορμή η συζήτηση περί τιμωρών, θηλυκότητας, και το πολύ εύστοχο σχόλιο περί ανδρισμού του Αρτ Ατάκ.

Θα γίνει τίποτα;

2005-09-22T00:43:00.000+02:00

¨Ε

Αφιερωμένο στις εγκύους και στις νέες μητέρες

2005-09-20T11:07:00.000+02:00

Είναι δυσκολότερο από τα 20χιλιόμετρα βάδην, πιο συγκλονιστικό από τα 3000 μέτρα στιπλ, έχει χαρακτηριστικά του σλάλομ, ενώ ταυτόχρονα απαιτεί την επιδεξιότητα οδηγού μότο κρος.
Κι όμως ακόμα δεν θεωρείται ολυμπιακό άθλημα.
Είναι πράγματι κρίμα. Αν και η χώρα μας έχει ιδανικές συνθήκες διργάνωσης, δεν έχουμε ομοσπονδία. Αν και δεκάδες πρωτοκλασσάτες αθλήτριες, μεγάλα ταλέντα, χάνονονται στην ανωνυμία, ούτε στο Πεκίνο δεν θα ακούσουμε τον εθνικό μας ύμνο σαν επιβράβευση της υπεροχής μας απέναντι στις κλασικά μεγάλες δυνάμεις του αθλητισμού.
Τί κάνει η Πολιτεία; Γιατί η ιδιωτική πρωτοβουλία αδρανεί;
Προτείνουμε επιτέλους και επίσημα τη διοργάνωση αθλοπαιδιών, με ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής στα λεβέντικα γυναικόπαιδα της πατρίδας μας. Τα πρώτα Καρρότσεια 2005.
Το αστικό κέντρο οποιασδήποτε μεγαλύτερης ελληνικής πόλης προσφέρεται ως τόπος διοργάνωσης, χωρίς μάλιστα να απαιτείται η παραμικρή παρέμβαση: 50 μέτρα διάβαση με σηματοδότη, 200 μέτρα με καροτσάκι σε πεζοδρόμιο, άλμα εις λεωφορείο χωρίς νευρικό κλονισμό, σλάλομ ταχύτητος με διπλοπαρκαρισμένα, κλπ.
Η συμμετοχή του φιλοθεάμονος κοινού θεωρείται δεδομένη, και τα έσοδα από τη διοργάνωση μπορούν να χρησιμεύσουν για μια καμπάνια ευαισθητοποίησης του πολίτη με στόχο την επέκταση της αστικής ζούγκλας σε υποβαθμισμένες και υποανάπτυκτες περιοχές.

Σκίτσο του ¨ΕΡΓΟC, που δημοσιεύτηκε στο νούμερο 0 της Γαλέρας. Σύντομα κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος, μην το χάσετε. Και σε λίγες μέρες η ιστοσελίδα http://www.galera.gr/θα είναι πάλι επισκέψιμη

Kαλό χειμώνα

2005-09-14T16:39:00.000+02:00

Είμαστε όλοι εδώ;
Ξέμεινε κανείς στις παραλίες;
Το σκίτσο είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 2001.
Θέλετε να δείτε και το επόμενο;
Ορίστε.....

Πριν πεις τον άλλο φασίστα, κοίτα στον καθρέφτη.

2005-09-12T15:36:00.000+02:00

Πρόκειται για μια περίπτωση λογοκρισίας, που δεν είναι πρωτοφανής, απλά έγινε γνωστή. Καθώς το θέμα προέκυψε στις 14 Αυγούστου, δεν ξέρω αν το ξέρατε. Εγώ σήμερα το έμαθα, οπότε σήμερα το σχολιάζω. Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, διαβάστε εδώ:
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD046.htm
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD047.htm
Ή απλά συνεχίστε διαβάζοντας τις δικές μου σκέψεις...
Θυμάμαι ένα ταξίδι στις Πρέσπες πριν 10 χρόνια. Σταματήσαμε για φασολάδα με την κοπελλιά μου σ΄ένα ταβερνάκι δίπλα στο δρόμο, σ΄ένα χωριό που δεν θυμάμαι τ΄όνομά του. Ένα 17χρονο παλληκάρι μας είδε, μοιάζαμε τουρίστες, και μας πλησίασε. Ζούσε στην Αυστραλία και οι γονείς του τον στέλνανε κάθε χρόνο διακοπές στην πατρίδα. Βοηθούσε λίγο τους παπούδες του στο μαγαζί, αλλά γενικά σκυλοβαριότανε. Που να βρει εκεί στα κατσάβραχα ο καημένος κάτι που να ταιριάζει στα ενδιαφέροντά του (ροκενρολ, χάρλεϋ, κορίτσια....). Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι παρόλο που είχε γεννηθεί στο χωριό, δεν ήξερε γρί ελληνικά. Ε, είπα μέσα μου, κλασική περίπτωση παιδιων μετανάστη, που χάνουν την πατρική γλώσσα. Αλλά έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν τον άκουσα να μιλάει με τους παπούδες του σε μια γλώσσα που πρώτη φορά άκουγα. "Αυτή είναι η γλώσσα μας" μου λέει, "αλλά η γιαγιά δεν μ΄αφήνει να τη μιλάω όταν έχει πελατεία το μαγαζί. Γιατί μας βρίζουν οι συνοριακοί, οι στρατιώτες και οι αστυνόμοι,....και αυτοί είναι κι οι μόνοι πελάτες". Η γλώσσα ήταν μακεδονίτικα. Εκείνη τη μέρα κατάλαβα κάτι. Όπως πριν από κάποια χρόνια είχα καταλάβει από ένα άλλο παλλικάρι που συνταξιδεύαμε στο "ακρόπολις εξπρες", τότε που τα σύνορα με το βορρά ήταν ακόμα ανοιχτά. Το παιδί εκείνο μου είχε χαρίσει το κόκκινο αστέρι που κοσμούσε το γιουγκοσλαβικό στρατιωτικό του πηλίκιο. Μιλούσαμε ώρες, αυτός ήξερε εσπεράντο και κάπως κουτσοσυνεννοούμασταν. Μου είχε πει λοιπόν ότι ήταν αλβανόφωνος, όπως και όλοι στο χωριό του, και ότι ζούσανε με το στίγμα αυτό, με την καρπαζιά να πέφτει σύννεφο, και με το παράπονο γιατί δεν ήξερε σε τι έφταιγε. Κι αυτό μου θύμησε πάλι κάτι που ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια. Ότι ο πατέρας μου ναι μεν μιλούσε βλάχικα με την μάνα του, αλλά με τα παιδιά του ποτέ. Γιατί στην ελληνική κοινωνία το να είσαι βλάχος είναι στίγμα και βρισιά, και γιατί δεν ήθελε τα παιδιά του να κουβαλάνε αυτό το βάρος. Εμείς τα παιδιά, γεννημένα στην πόλη, θα μπορούσαμε έτσι να γλιτώσουμε αυτήν τη ρετσινιά. Παράξενος κόσμος.... Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε να ντρέπομαι για την καταγωγή μου. Η Σαμαρίνα, το σπίτι του παππού, ο τόπος των πιο ξένοιαστων παιδικών διακοπών, αυτά τα απίστευτα όμορφα βουνά... Γιατί να το ντραπώ;
Είναι δικαίωμα του καθενός να μιλάει τη γλώσσα του, να φωνάζει τα παιδιά του με το όνομά τους, να διεκδικεί ίσα δικαιώματα με όσους έχουν την τύχη να μιλάνε την επίσημη γλώσσα του κράτους. Αν μιλάμε για τους Κούρδους της Τουρκίας, όλοι οι έλληνες συμφωνούν, αν μιλάμε για τους ελληνόφωνους της Αλβανίας, επίσης. Πόσοι έλληνες θα συμφωνούσαν ότι οι ομιλούντες την βλαχική, την τουρκική, την μακεδονιτικη γλώσσα έχουν δικαίωμα να την διδάσκονται στα σχολεία της χώρας μας;
Πόσα εκατόλιτρα μελάνι χυθήκανε για να στιλητεύσουν τους διωγμούς των απανταχού ελλήνων, από όλους αυτούς τους άδικους γείτονες μας; Άλλα τόσα λίτρα λάσπης χυμάνε πάνω σ΄όποιον τολμήσει να μιλήσει για τους διωγμούς και τα εγκλήματα του δικού μας άδικου κράτους σε βάρος των γειτόνων μας. Ποιος τολμάει να πει ότι στην Ελλάδα μιλιούνται κι άλλες γλώσσες; ποιος τις ονομάζει με το όνομά τους;
Έχουμε λόγους να μισούμε τους γείτονες γι αυτά που μας κάνανε; Έχουν μήπως κι οι γείτονες λόγους να μας μισούν για αυτά που τους κάναμε εμείς;
Όχι, δεν έχουμε κανέναν λόγο. Γιατί ότι έγινε έγινε. Και δεν ήμουν εγώ ο φαντάρος που ξυλοφόρτωσε το αυστραλομακεδονάκι, ούτε ο Μουσταφά αυτός που έκαψε το σπίτι του παπού μου στον Πόντο. Έχει φτάσει πια ο καιρός για να επουλωθούν τα τραύματα, μόνο που πρέπει όλοι να κατέβουμε από το βάθρο της βεβαιότητας, να σκύψουμε και να ακούσουμε την εκδοχή του γείτονα, την Ιστορία όπως την έμαθε αυτός, και να κοιτάξουμε να βρούμε την αλήθεια. Που πιθανώς να μην βολεύει κανέναν απ΄τους δυό μας....
Αλλά πριν απ΄αυτό θα έπρεπε να κοιταχτούμε καλά στον καθρέφτη. Μήπως αυτά τα εξογκώματα, που στο κεφάλι μας τα βλέπουμε για καρούμπαλα, όταν τα βλέπουμε στο κεφάλι του γείτονα τα ονομάζουμε κέρατα του τέρατος; Μήπως κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας;
Πάντως αν βαρεθήκατε προηγουμένως να πατήστε το λινκ, εδώ ξανά, μια πολύ γλυκιά ιστορία εθνικής υπερηφάνειας.
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD046.htm
http://www.triaridis.gr/keimena/keimD047.htm
Μπράβο στο Θανάση Τριαρίδη για το θάρρος του να πει τα πράματα με τ΄όνομά τους, ας ξέρει ότι δεν είναι μόνος.

¨ΕΡΓΟC και θεάματα

2005-09-12T13:32:00.000+02:00

Ο εικονοπλάστης γνωστός και ως ¨ΕΡΓΟC(*)εγκαταστάθηκε μεταξύ 1997 και 1998 στη γενέτειρα, όπου και καταδικάστηκε μετά από συνοπτικές διαδικασίες να γελοιογραφεί καθημερινά στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη (γνωστή και ως γεφύρι της Άρτας), ενώ ταυτόχρονα συναγελαζόταν με τους μέλλοντες αστέρες της πέννας στο αυτοαποκαλούμενο εργαστήρι των κόμικς στην Πάνω Πόλη. Στην προσπάθειά του να καταπολεμήσει τον εθισμό του στα μπίτμαπ, διακόπτει την θητεία του, δημοσιεύοντας έγχρωμα καρτούνς (Διακόπτης) στη σελίδα του www.flash.gr. Πάσχει από χρόνιο σύνδρομο απώλειας της πατρικής κουτσοβλαχικής γλώσσας, που καταστέλει ακολουθόντας πρόγραμμα εκμάθησης βασκικών. Συνεργάτης πολλαπλών βραχύβιων ομαδικών εγχειρημάτων: μαθητική ΠΡΟΤΑΣΗ, Killer Joe, Lukas, Urbs, Themrock, comixCrash, Χωματερή, εξακολουθεί να ζει και να σκέπτεται ασπρόμαυρα.
(*) Πώς γράφεται; με κεφαλαία: ΄Επσιλον με διαλυτικά, και μετά Ρο, Γάμα, Όμικρον και στο τέλος το τρίτο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου, δηλαδή:¨ΕΡΓΟC, καλά;

Άδεια εργασίας

2005-09-10T03:47:00.000+02:00

Για το καλό σου

2005-09-09T11:53:00.000+02:00

Σκίτσο του Yorgos από το ισπανικό περιοδικό cañamo.

Οπτική ρητορική κι άλλες περιπέτειες

2005-09-06T18:48:00.000+02:00

Καλως ήρθατε στο εικονοπλαστείο.
Εδώ δεν υπάρχει μηχανική χωρίς μαγεία, ούτε σαμανισμός άνευ λόγου. Συνυπάρχει χωρίς ενοχλήσεις η λογοδιάρροια και η σιωπή, η επιστήμη και το παράλογο, impossible realities....
Το φτωχικό μας φιλοξενεί εικονολάτρες κι εικονομάχους, οπαδούς της χωρίς λόγια επικοινωνίας και λοιπά θύματα της μηχανής.
Στο ρόλο του Κουασιμόδου ο Νίκος Οπελάτης.
Επίσημοι προσκεκλημένοι εικονοπλάστες: ο ¨ΕPΓΟC, o SONIDEWAR και ο YORGOS K.
Βλάχοι, άθεοι, παοκτσήδες, νεοφιλελεύθεροι, καταναλωτές ουσιών, μέτοικοι, καραγκιόζηδες, και λοιποί εγωκεντρικοί μου πελάτες, προσδεθείτε και ακολουθήστε τις οδηγίες του ειδικευμένου μας προσωπικού.